အောစာပေ

အပျိုပေါက်စလေး

မိုးက အရမ်းသဲသဲမဲမဲ ရွာနေသည် .. ။ လေရောမိုး၇ော သည်းထန်နေသည် ..။ အိမ်မှာ စနိုး တယောက်ထဲ ..။ အမေက..ဒီနေ့,အလုပ်ပိတ်ရက်မို့ .. အန်တီဒေါ်လီတို့အိမ်ကို သွားသည် . .။ အကြီးမ မိုနာ

အောစာပေ

မေမေ့တာဝန်လွှဲပြောင်းယူမယ့်သူလေး

သမီးဈေးသွားလိုက်ဦးမယ်နော် “” အေး အေး သမီး ဘယ်လောက်တောင်ကြာမှာလဲ “” ကြာမယ်ထင်တယ်အမေ ဆိုင်စောင့်ပေးရမယ်ထင်တယ် သွားပြီနော်အမေ့ “မိထားက ကိုယ့်အကြံနှင့်ကိုယ် ခပ်သွက်သွက် ထွက်လာခဲ့သည်။ အခုတလော အမေပုံမှန်မဟုတ်။ အဖေကလည်း ဒီတစ်ခေါက်ခရီးထွက်တာ ကြာနေသည်မဟုတ်လား။အမေ့အသက်က ၃၅

အောစာပေ

အထာပေးရင် ဆရာလေးတောင်အလွတ်မပေးဘူး

(အပြင်းစား ဇာတ်လမ်းတို) ကိုယ့်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်သူများမဖတ်ရ၊ ဖတ်ပီး ထုမိ၍ အားကုန်ပါက အငယ်ကောင်နှင့် လားလားမျှမဆိုင်ပါကြောင်း ချိတ်ချိတ်ချင်းမို့ချိတ်မိတာ၊ အမှိုက်ရှိလို့ခွေးချီးလာသလို အသွင်တူလို့ပေါင်းမိထားတဲ့ ငထူးနဲ့ငတိုး။ နာမည်ကသာ ငထူး လူက ဘားမှမထူး။ ငတိုးဆိုတဲ့ကောင်ကလည်း သူခိုးသာသာ။ ခိုးဆိုးလုနှိုက်

အောစာပေ

တိုးတိုးလေးငြီးတွားသည့်အသံ

မီးရောင်စုံလင်းလိုက်မှိတ်လိုက်နဲ့ တီးလုံးသံတွေအောက်မှာ တစ်ယောက်ထဲလူးလွန့်ပြီစိတ်လိုလက်ရ ကေသီတစ်ယောက်ကနေမိသည်။ ဖင်လေးကိုလှုပ်ခါလှုပ်ခါဖြင့်ဆက်ဆီကျကျအကကြောင့် မျက်လုံးပေါင်းများစွာ၏စူးစိုက်ခြင်းကိုခံနေရလေသည်။ အနောက်ကနေ ပုခုံးလှမ်းပုတ်လိုက်သောကြောင့် အလန့်တကြားလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တစ်ရုံးထဲအလုပ်လုပ်သူ သန္တာတစ်ယောက်ဖြစ်နေသဖြင့်ဝမ်းသာအားရ ” ဟယ်..သန္တာ..” ” ကောင်မရီး… တစ်ယောက်ထဲလာကဲနေတယ် ကြည့်စမ်း ..ငါ့ကိုတောင်မခေါ်ဘူး..” ကေသီတစ်ယောက် သန္တာကို

အောစာပေ

မာလနဲ့ ဧပရယ်

မာလတို့မှာဧပရယ်အားလိုးပြီးသောအခါကြိုးဖြေပေး၍အဝတ်များပြန်ဝတ်ပေးသည်။သို့သော်မပြန်ကြသေး။ ဧပရယ့်ကိုယ်လုံးလေးကိုပိုင်စိုးပိုင်နင်းဖက်ကိုင်ထားသည့်အပြင်ပါးလေးကိုနမ်းလိုက်သေးသည်။ မာလကေခိုင်ကိုအစတည်းကမြင်သော်လည်းတမင်မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီးကောင်မလေးစိတ်ထလာစေရန်ဧပရယ့်ကိုတမင်လိုး ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။မာလမလောပါ။ရေရှည်အတွက်ဆိုလျှင်စိတ်ရှည်ရမည်မဟုတ်လား။ ”ကဲသောင်းစိန် ငါတို့ပြန်ကြမယ်” ”ဟဲဟဲ ချစ်လေး နောက်အပတ်ထပ်လာခဲ့ဦးမယ် ကြားထဲမှာတော့ချစ်လေးပျော်သလိုနေပါ” ”စည်းကမ်းချက်ကတော့ကိုယ်တို့မသိပဲချစ်လေးရဲ့ယောက်ျားနဲ့လိုးဖို့မကြိုးစားနဲ့ နှစ်ယောက်လုံးသတ်ပစ်မယ် ကြားလား” ”ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့” ”အေးမင်းယောက်ျားအချိုးပြေလာရင်ငါတို့ကြည့်ကြပ်ပြီးငါတို့ရှေ့မှာလိုးဖို့ခွင့်ပြုပေးမယ်” ”နောက်ပြီးငါတို့လာမယ်လို့ဖုန်းဆက်ထားရင်အင်္ကျီမဝတ်ထားနဲ့ဘော်လီပဲဝတ်ထား ပြီးတော့စီတီမဝတ်ပဲထဘီစကပ်ကိုတင်းတင်း လေးဝတ်ပြီးစောင့်နေ ကြားလား

အောစာပေ

နှုတ်ဆက်ခွင့်လေးတော့ ပေးသင့်တာပေါ့

ဒေါ်စံပါယ်က အသက် ၃၅ လောက်ရှိပီ သူက အမြဲတမ်း မြန်မာဝမ်းဆက် ဝတ်တယ်၊ သူ့ဖင်ကြီးတွေက ကောက်ချိတ်နေပီး နို့တွေကလဲ အယ်နေတာပဲ၊ သူနဲ့တွေ့ပုံက တနေ့ ကျနော် အလုပ်က အပြန် လမ်းမှာ အထုတ်တွေမနိုင်မနင်းနဲ့ အန်တီတယောက်ကိုတွေ့တော့

အောစာပေ

သစ္စာရှင်းတမ်း

မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒါ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး „ အတွေးနှင့် ခါးခါးသီးသီးငြင်းဆန်ရင်း ခေါင်းကိုခါရမ်းပစ်မိတော့ တားဆီးချိန်မရလိုက်တဲ့မျက်ရည်တွေက ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ လွင့်စင်ကုန်ကြသည် သူငယ်ချင်းတွေ လာလာသတိပေးခဲ့ ပြောခဲ့ကြပေမယ့် ယုံကြည်လို့မရခဲ့ အခု မိမိမျက်လုံးနဲ့ တပ်အပ်မြင်နေသည့်တိုင်အောင် ချစ်မိတဲ့နှလုံးသားက အမှန်ကိုလက်ခံဖို့

Scroll to Top