သူ့နာမည်က သဇင်။ကျွန်တော် ပထမဆုံး လိုးခဲ့ဖူးတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့။ သူက ကျွန်တော်၈ တန်း နှစ်တုန်းက သင်္ချာကျူရှင် ဆရာမလေ။ အဲဒီတုန်းက နေ့တစ်နေ့ကို ခုထိပြန်သတိရနေတုန်းပဲဗျာ။စနေနေ့တွေဆိုရင် မသဇင်ကကျွန်တော်ကို မနက် ၉ နာရီကနေ ၁၁ နာရီထိ လာသင်တယ်။ […]

” ခုန … ဖုန်းဆက်တာ … ဒီအိမ်လား မသိဘူး ” ” ဟုတ် … ရေဗူး မှာထားတာပါ ” ” ကျနော် ဒီရပ်ကွက် လမ်းထိပ်ကပါ … ရေသန့်

သမီးလေးအရွယ်ရောက်လာတော့ မကေသီတစ်ယောက်စိတ်တွေပူလာ ရပြီ။ခုခေတ်ကလေးတွေကကဲမှကဲ ဆက်စ် ကိစ္စကိုထမင်းစားရေသောက် လုပ်သလိုဖြစ်နေပြီ။အချိန်ပိုင်းနှင့် ငှားတဲ့ဟိုတယ်တွေကလဲပေါမှပေါ ဆိုသလို အွန်လိုင်းပေါ်မှာတင်ချိန်း ဆိုနေကြတာ။တယ်လီဖုန်းဆင်းကဒ်တွေကလဲပေါမှပေါ။လူမှု့ဆိုရှယ်ဖေ့ဘွတ် တွေသုံးနေကြတော့ ခုခေတ်ကလေး တွေထိန်းချုပ်ရတာမလွယ်တော့ပါ ဘူးလေ။ ကိုယ်တွေခေတ်တုန်းကနဲ့မတူဘူး။ တစ်ခုခုဆိုရင်အင်တာနက်ပေါ်ရောက်သွားပြီ။ အဲဒီခါမှအိမ်ကလူတွေသိပြီးအရှက်တကွဲအကျိုးနဲတွေဖြစ်ရရတော့တယ် ။တွေးနေတုန်းရှိသေးတယ် သမီးလေးကစကပ်အတိုအပြတ်နဲ့ မျက်နှာမိတ်ကပ်လိမ်းပြီးအိမ်ပေါ်က

တပ်ထဲတွင်း အစည်းအဝေး စောပြီးလို့ အားနေတဲ့ တစ်ရက် ဗိုလ်ကြီး မျိုးစည်သူ ပျင်းလို့ ဖေ့ဘွတ် ဖွင့်ပြီး ဟိုပွတ် ဒီပွတ် လုပ်နေတယ်။ မျိုးစည်သူ က အရာရှိငယ် လူပျိုဆောင်မှာ နေတယ်။ အရာရှိဆိုတော့ သီးသန့်

ဖြစ်ရပ်မှန် အမည်နာမများလွဲထားပါသည် သမီး နာမည်မီးငယ်ပါ မီးမီးအသက် ၁၈နှစ် အပျိုဖော်ဝင်စအရွယ် တဖက် အမျိုးသားတွေကို စိတ်ဝင်စားမွုတဏှာအားကြီးခဲ့ပါတယ် မီးတို့နယ်မှာ တနေရာနဲ့တနေရာကို ဆိုင်ကယ်နဲ့သွားလာရတော့ တနေ့မှာ မီးရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲ ထမင်းချိုင့် ကျန်နေခဲ့လို့ မီး ထမင်းချိုင့်သွားပို့ဖို့

အသံတွေကအတိုင်းသားကြားနေရသည် သူတို တစ်ညလုံးများလိုးနေကြမှာလားတွေးမိသည် နားထောင်ရင်အိပ်ပျော်သွားသည် တရေးနိုးတော့သည်ထိဒေါ်အေးမေကြားနေရသည် လင်မယားမလိုးသည်အရသာမှာလည်း ၁၅နှစ်ကျော်လာပြီ မိမိယောက်ကျားနဲ့လိုးစဉ်ကလည်း ခုလိုအဲလောက်တော့ ပိုးစိုးပက်စက်သူလည်းမလိုးခဲ့သလို ကိုယ်လည်းမခံဘူးခဲ့ပါ ခုတော့ သုံးညဆက်တိုက်ကိုတညလုံး ဘေးကအိပ်နေရှာသည့် အသက်၄၅နှစ်အရွယ် လင်ရှိမုဆိုးမဖြစ်နေရှာသော မိမိကိုမှအားမနား ညတိုင်း ညလုံးပေါက်နီးပါးလိုးတာကြားနေရပြီး မိမိကလည်း

ကျွန်တော့်နာမည်က ရန်နိုင်။ နည်းပညာတက္ကသိုလ်က အိုင်တီ ဘွဲ့ရပြီး အိမ်မှာ လည်ရာပြန်စားရေး လုပ်နေတာပေါ့။ အလုပ်လျှောက်ရတာလဲ ခက်တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အရင်က ချစ်သူရှိတယ်။ ဇင်ဝါတဲ့။ အခုတော့ ဆရာဝန် ပေါက်စပေါ့။ တရပ်ကွက် တလမ်းတည်း အတူနေကြတဲ့

ဇင်ဝါက အမ်ဒီနဲ့ စကားပြောနေရင်း ကျနော့်လက်ကို ဆွဲယူပြီး ပေါင်ကြားကို ပို့လိုက်တယ်။ ကျနော့်စိတ်ကိုထိန်းပေမဲ့ နှာခေါင်းကတော့ မီးတောက်နေပြီထင်တယ်။ ကော်တွန်ပင်တီလေးကို စိမ့်ထွက်လာတဲ့ ဇင်ဝါ့ရဲ့အချစ်ရည်လေးတွေရဲ့ စွတ်စိုမှုကို ခံစားမိတယ်။ ပိုးသားလို နူးညံ့နေတဲ့ ဇင်ဝါ့ပေါင်သားတွေရဲ့ အထိအတွေ့က ကျနော့်တန်ဆာကို

ဆေးရုံကြီးအပြင်ဘက်မှန်ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကိုလှမ်းကြည့်မိတော့ ကျေးငှက်သံလေးတွေနဲ့ အစိမ်းရောင်သစ်ပင်ကြီးများကြောင့် ဘဝအမောတွေကို ခဏတာမေ့ပျောက်သွားစေတာပဲလေ။ မနက်၈နာရီကျော်ကျော်လေးပဲရှိသေးတာပါ။ ညကဆိုင်ကယ်အက်ဆီးဒင့်ဖြစ်တဲ့လူနှစ်ယောက်ရောက်လာတော့ ၂ယောက်လုံး နွေး ကိုယ်တိုင်ရရှိလာတဲ့ဒဏ်ရာတွေကိုချုပ်ပေးရတယ်။ တယောက်ကလက်မောင်းနှစ်ဖက် နဂါးပုံတက်တူးတွေနဲ့ အသက်က ၂၀ကျော်လောက်ပဲရှိမှာ မျက်နှာနုနုချောချောလေးကို နားကွင်းတွေရောမျက်ခုံးပေါ်ပါအကွင်းလေးတွေဖေါက်ဆွဲထားတော့ ရုတ်တရက်ဆိုကြည့်ရဆိုးနေတာပေါ့။ အရိုးခေါင်းတွေပါတဲ့တီးရှပ်အနက်ရယ် လည်ပင်းကစတီးဆွဲကြိုးပြောင်ပြောင်လက်လက်ကြီးရယ်

သူ နဲ့ကျွန်တော်ဖြစ်ရပ်အမှန်လေးပါ ကျွန်တော်တို့က မေဂျာတူသူငယ်ချင်း သချာ် ဒုတိယနှစ်လေးတွေပေါ့ သူ့နာမည်က ရည်မွန် ရည်မွန်က သိပ်မလှပေမဲ့ အကိတ်ဗျ ကိတ်တာတောင် တစ်ကိုယ်လုံးမကိတ်ဘဲ ဖင်ပဲရွေး ကိတ်တဲ့ စော်လေးပေါ့ သူ့ကိုတွေ့တွေ့ချင်းမှာပဲ သူ့ဖင်ကိုထောက်လှမ်းရေးဆင်းခဲ့ရတာ အဲ့နေ့က ပထမနှစ်အောက်လို့