နေ့လည် ၁၂ကျော်တာနဲ့ မစု လက်ဖက်သုပ်ဆိုင်လေး စဖွင့်ပါပြီ။သဘောကောင်း မနေကောင်း လက်ဖွာတတ်သူမို့ ညနေ ၆နာရီလောက်ဆို လက်ဖက်သုပ် မုန်လာချဉ်သုပ် မက်မန်းသီးသုပ် အကုန် ကုန်တာပဲ။အသက်၃ဝကျော်ပေမယ့် မျက်နှာသွယ်သွယ် ပုခုံးကျယ်ကျယ် ရင်သားထွားထွား ခါးသေးကျဉ်လေးအောက်က ဝိုင်းစက်ကော့ထွက်နေတဲ့ တင်သားကြီးများက […]

ဇန်နဝါရီလ ၅ ရက်နေ့ ၊ စနေနေ့ ဖြစ်သည်..။ သည်နေ့သည်ရက်ဟာ အခြားသူတွေ အတွက်တော့ ထူးခြားမည် မဟုတ်သော်လည်း ကိုခင်ကျော်နှင့် မအေးအေးဝင်းတို့အတွက်တော့ ထူးခြားသည့်နေ့ ရက် တစ်ရက် ဖြစ်သည်..။ သူတို့နှစ်ယောက် အိမ်ထောင်ကျသည်မှာ နှစ်

ကိုပွကြီး ထံသို့လူပျိုပေါက် ချာတိတ် င အောင် နှင့် င စိုး တို့အလာစိပ်နေသည်။ ည တိုင်း ရောက်လာ၊ ကိုပွကြီး ရွှီးသမျှနားထောင် ၊ ၁၀ နာရီလောက်မှ ပြန်ကြ တော့ကွာ ဆိုမှ

“နင်တို့ နင်တို့ ဘယ်လိုတွေဖြစ်နေကြတာလဲ” ကျွန်တော်နဲ့ ထက်ထက် ထက်ထက်ရဲ့အခန်းထဲလိုးနေကြတာကို မမသက်က ထပ်ရက်တွေ့သွားတယ်။ ဒီလိုတွေ့စေချင်လို့ တမင် အခန်းတံခါးကို ဟထားတာလေ။ မမသက်က လက်ထပ်ဖို့ပြောတော့ ကျွန်တော်နဲ့ထက်ထက်အကြောင်း ဖွင့်ပြောခွင့်မရတော့ဘဲ မမသက်နဲ့ပဲ လက်ထပ်ခဲ့ရတယ်။ “ကိုကိုး ဆောင့်

ကျွီ … ပွမ်ပွမ်…ပွမ်ပွမ် ” ” ဦးစိုင်းလုံ … တံခါးလာဖွင့်ပါဦး ” ” လာပြီ လာပြီ ဆရာ ” စကားသံနှင့် အတူ ခြံဝင်းအတွင်း လေးထပ်တိုက်ကြီးရှေ့ဘယ်ဘက်ပန်းခြံလေးထဲ အလုပ်ရှုပ်နေသော အသက်၆၀ခန့်

ကျမယောက်ျားဟာ အရက်နွံထဲနစ်သွားပြီးကတည်းက သူ့မိန်းမ အေးမေနဲ့သားလေးတို့ကို အရက်လောက် တန်ဘိုးမထားတော့တာ ကျမကအာပူလျှာပူနဲ့ တုတ်ထိုးဆိုင်လေးကျောင်းဈေးတန်းမှာရောင်းတယ် သားက ၈တန်းကျပြီး ဆက်မတက်တော့ပဲ ဆိုင်ကယ် ပြင်ဆိုင်မှာ အလုပ်သင်နေ့စားဝင်လုပ်တယ်လေ ကျမလင်တော်မောင်ကတော့ မိုးလင်းတာနဲ့ အရက်ဖိုးတောင်း အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ဆိုင်မှာ တနေကုန်သောက်နေတတ်တာ အစားမမှန်တော့