ကျွီ … ပွမ်ပွမ်…ပွမ်ပွမ် ” ” ဦးစိုင်းလုံ … တံခါးလာဖွင့်ပါဦး ” ” လာပြီ လာပြီ ဆရာ ” စကားသံနှင့် အတူ ခြံဝင်းအတွင်း လေးထပ်တိုက်ကြီးရှေ့ဘယ်ဘက်ပန်းခြံလေးထဲ အလုပ်ရှုပ်နေသော အသက်၆၀ခန့် […]

” ဘာဖြစ်နေတာလဲ … သဲရယ် … ပြောဆိုလည်း မပြောဘူး ” ” ဟူး …… ဘယ်လို ပြောရမှန်းတောင် မသိပါဘူး …… သော်သော်ရယ် ” မနက်အစောကြီး ထကာ အချစ်တော်

အရင်ဆုံး ကျွန်တော့်နာမည်ကို မိတ်ဆက်ပါရစေကျွန်တော် နာမည် ဝေလင်း အသက်က ၁၄ နှစ် ၉တန်းကျောင်းသားပါ ဝေလင်းတို့ မိသားစုမှာ သူ အပါ အဝင် အဖေနှင့် အမေ ရယ် သူ့အဒေါ် ကေသီရယ် ၄

အော် ငါ့အသက်အရွယ်က ဆယ့်ရှစ်နှစ်ကျော်လို့ ဆယ့်ကိုးနှစ်တောင် ရောက်နေပြီပဲ… ကလေးလေး ဘဝနဲ့ ဖေဖေ မေမေ တို့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာပဲ ခိုအောင်းပြီး အေးချမ်းပျော်ရွှင်ခဲ့တာ ဖေဖေနဲ့ မေမေကလဲ ငါ့ကို ကလေးလေး တစ်ယောက်လိုပဲ အခုထိ ထင်နေတုန်းပဲ…ဖေနဲ့

၈နှစ်အရွယ်ကတည်းက မိခင်ဆုံးပီး မိထွေးနဲ့နေခဲ့ရတဲ့နောက်ဆုံးနှစ်ကျောင်းသူ ပန်းအိမိုး ဘယ်သူမဆို မိထွေးကိုမလိုချင်ကြပါဘူး မိထွေးနဲ့အဆင်ပြေတဲ့လူဆိုဒါ အင်မတန်မှ တွေ့ရဖို့ ခက်ခဲလွန်းပါတယ် ဒါမယ့်ပန်းအိမိုးဟာ ဖခင်ဖြစ်သူဆန္ဒအတိုင်း မိထွေးနဲ့ နေနေရပါတယ် မိထွေးနာမည်က မသန်းမြင့်ပါ မသန်းမြင့်နဲ့ ပန်းအိမိုး၏ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးဇော်မင်းတို့ဟာ ပန်အိမိုး

ရွှေဝင်းတစ်ယောက် လူငယ်ပီပီအပေါ်ထပ်အနောက်ခန်းထဲရှိ ခုတင်ပေါ်တွင် ခေါင်းချလိုက်သည်နှင့်တုံးကနဲ အိပ်ပျော်သွားပါတော့၏။ တစ်နာရီလောက်အကြာတွင် အောက်ထပ်က တကျွိကျွိ လှုပ်ရှားသံတွေကြောင့် ၇ွှေဝင်းဖျတ်ကနဲ နိုးလာသည်။ ရွှေဝင်းက…..အိပ်ပျော်လွယ်သလောက် အလွန်အအိပ်စက်သူဖြစ်၏။ အောက်ထပ်အခန်းနှင့်အပေါ်ထပ်ရှိ သူ့အခန်းမှာ တဆက်တည်းဖြစ်နေ၍ လှုပ်ရှားသံတွေကလည်း တဆက်တည်းလိုဖြစ်နေသည်။ ရွှေဝင်းအသံမကြားရအောင် ခုတင်ပေါ်က