အောစာပေ

ဇင်မာဝင့် တယောက် စာအုပ်ထည့်ထားတဲ့ ကချင်လွယ်အိပ်ကို ရင်ခွင်ပိုက်ပြီး ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြင့် ကျွန်းလှေကား ကြီးအတိုင်း တက်လာသည်၊ ဒီနေ့ ကိုမောင့် အိမ်သို့ စာလာသင်ရမည်မှာ တခြားနေ့တွေနှင့် မတူ၊ ဟင်းလင်းပွင့် နေသည့် အိမ်ရှေ့ တံခါးကြီးသည် […]

ဆရာထွန်းစိန်ဆိုလျှုင် ကလေးအစခွေးအစသိသည်ဟုဆိုရလောက်အောင် ဒီနယ်တစ်ကြောမှာ နာမည်ကြီးလှသည့် အထက်လမ်းဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လူတွေမသိကြသည့်အချက်က ဆရာထွန်းစိန်၏မိန်းမဒေါ်နန်းမြိုင်မှာလဲ အစွမ်းထက်သည့် အောက်လမ်းဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်လေသည်။ ဒေါ်နန်းမြိုင်က အောက်လမ်းနှင့်တိုက်ထားသည့် လူနာကို ဦးထွန်းစိန်က အထက်လမ်းနှင့်ကုကာ လင်မယားနှစ်ယောက် အတိုင်အဖောက်ညီညီစီးပွားဖြစ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ နောက် ဦးထွန်းစိန်က မိန်းမကိစ္စလဲဝါသနာထုံသည်။

”ပြွတ်” ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ မွန့်စောက်ပတ်ထဲ ကထွက်သွားတဲ့ လီး မဲမဲချောင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး စောက်ပတ်ထဲ ဟာတာတာ ခံစားလိုက်ရတယ် ။ သောက်လေ သောက်လေ ငတ်မပြေတဲ့ ဆားငံရေလေ ။ စာမေးပွဲတွေ အဲလောက် အများကြီး

ဘုတလင်မြို့နယ်ဆိုတာ မိုးနည်းရေရှား ဒေသ၊ အဲဒီထဲကမှ ဆင်သေရွာက ကလူတွေကတော့ ကန်ရေကိုသာ အဓိက အသုံးပြုကြရတယ်။ ရေကန်ကလည်း ရွာနဲ့မနီးမဝေးမှာရှိပြီ ရွာသူရွာသား အပျိုကာလသား တို့စုပေါင်းရေခပ်ကြသည်မှာ ပျော်စရာဓလေ့တစ်ခုလိုဖြစ်နေပါတယ်၊ရေခပ်ရေထမ်း အလုပ်ကိုစီဖြင့်နောက်ပြောင်ကြ သမီးရည်းစား စကားပြောဆိုကြတို့မှာ ရွာဓလေ့ပင်မဟုတ်ပါလား။ ခင်မာလာတို့က

ရန်ကုန်မြို့ ကန်တော်ကြီး အနီးက.. သစ်ပင်တေအွုံ့ဆိုင်း..စိမ်းစိုနေတဲ့ ..ခြံကျယ်ကြီးတခုထကဲ အိမ်ကလေး…။ အပြင်ကကြည့်ရင်တော့သာမန်ပျဉ်ထောင်အိမ်ကလေး ပါဘဲ .. ။ အတွင်းမှာတော့ သားသားနားနား..ဖိတ်ဖိတ်တောက်နေတဲ့ ကျွန်းအလှကက်ွတွေ နဲ့ နံရံ တွေ.လျာထိုး.ကြမ်းတွေ နဲ့ ဖြစ်သည် . .။

ချယ်ရီလူမှန်းသိခါစထဲကခြေမွေးမီးမလောင်လက်မွေးမီးမလောင်နေလာခဲ့ရတာ ကံတရားကောင်းတယ်ပဲပြောရမလား နှစ်ဖက်သောအဖိုးအဖွားတွေရဲ့တစ်ဦးထဲသောမြေး ဖေဖေမေမေရဲ့အသည်းကျော်တစ်ဦးထဲသောသမီးလေးပေါ့ ဒီလိုနဲ့အချိန်တန်အရွယ်ရောက်လူလားမြောက်လာတဲ့အခါမှာ မိန်းခလေးတို့ရှိသင့်ရှိထိုက်တဲ့အဖုအဖောင်း အမို့အမောက်ရွိုက်ဖိုကြီးငယ်အသွယ်သွယ်နဲ့မြင်သူတကာသွားရေကျအောင်ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကအချိုးအစားပြေပြစ်ပြီးလှပနေပါတယ် ချယ်ရီ လဲကျောင်းပြီးရော မိဘတွေကသမီးလေးနောင်ရေးအတွက် သူ့မိတ်ဆွေသားနဲ့အိမ်ထောင်ချပေးပါတယ်။ ချယ်ရီလဲလင်ယောက်ျားရဲ့မြို့(ရန်ကုန်မြို့)ကြီးကို အဖေအမေတွေရှိ့တဲ့ဟိုးမြန်မာနိုင်ငံအစွန်အဖျားမြို့လေးကလိုက်လာရတာပေါ့ ဆွေမျိုးအသိကလဲမရှိ ယောက်ကျားကလဲ ခုမှတွေ့ဘူးတာ မိဘပေးစားလို့သာယူရတာ ချစ်တာမှမဟုတ်တာ မင်္ဂလာဦးညဆို လို့သူများတွေလိုကြင်ကြင်နာနာမရှိခဲ့ပါဘူး။

ကျူးတဲလေးမှာနေရတဲ့ဒေါ်တင်တို့မိသားစုလေးမှာအိပ်ယာကိုတောင်ပေါင်းပြီးအိပ်ရသည့်ဘဝ။သမီးနှင့်သမက်ကသူ့ဘေးမှာအိပ်သည်။သူတို့လည်းလင်မယားဘဝသီးခြားလွတ်လွတ်လပ်လပ်အိပ်ချင်ရှာကြပေလိမ့်မည်။ဒေါ်တင်မှာအသက်၄၅ဝန်းကျင်ထဲရောက်ပြီးသမီးဖြစ်သူညိုညိုမှာ၂၄ သားမက်က၂၆ဖြစ်သည်။ ဒေါ်တင်ကလမ်းထိပ်မှာကွမ်းယာဆိုင်ဖွင့်ထားပြီးသမီးကသူ့ဆိုင်အဖီတွင်အကြော်ကြော်ရောင်းသာ်။သားမက်ဖြစ်သူထွန်းလှက တစ်နေကုန်ဆိုက်ကားနင်း၍အိမ်စားစရိတ်ကပြေလည်ပေမယ့်အိမ်ငှားဖို့ဝယ်ဖို့ကတော့ မတတ်နိုင်သေး။လင်ဖြစ်သူဆုံးသွားတာ၂နှစ်ကျော်ပေမယ့်ဒေါ်တင်ကတော့သူယောက်ျားကိုသတိရတမ်းတတုန်းပင်။လင်ဖြစ်သူသက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်ကတော့ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ပေမယ့်သူ့အပေါ်အချစ်မလျော့ ။ သမီးသားမက်နဲ့ပေါင်းအိပ်ရလို့ညတိုင်းလင်မယားနှစ်ယောက်မဆက်ဆံနိုင်ပေမယ့်သူမကိုထွေးဖက်အိပ်တတ်တာကိုတမ်းတနေမိဆဲ…..။သမီးနှင့်သမက်ကလည်းညဖက်မအေနဲ့လွတ်လပ်စွာမအိပ်ရတော့နေ့ဘက် ထွန်းလှထမင်းပြန်စားချိန်လေးသမီးညိုညိုကိုဝင်ခေါ်ကာ အိမ်၌လိုးပွဲကျင်းပတတ်သည်ကိုဒေါ်တင်ရိပ်မိသလိုစိတ်ကူးထဲ၌လည်းလင်တော်မောင်ရှိတုန်းကယုယပုံများကိုမြင်ယောင်မိသေးသည်။ ယခုလည်းဘေး၌အိပ်မောကျနေသောသမီးနှင့်သမက်ကိုကြည့်ယင်းဒေါ်တင်တစ်ယောက်အတွေးများစွာနှင့်အိပ်မရ..။သမီးဖြစ်သူမှာအကြော်ရောင်းရသူ့ဆိုင်ကူရမို့ပင်ပန်း၍နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်နေရှာသည်။သားမက်ထွန်းလှကတော့နဂိုကအအိပ်မက်၊အအိပ်ကြမ်းသလိုညနေအပန်းပြေဘီအီး၂၀၀ဖိုး၃၀၀ဖိုးအရှိန်နှင့်ဟောက်သံပင်ထွက်နေပြီ။ အအိပ်ကြမ်းသောသားမက်ထွန်းလှမှာပုဆိုးလှန်၍လီးတံကြီးပင်ပေါ်နေချေပြီ။ခုလိုပူးကပ်အိပ်ရသည်မို့မမြင်ချင်မှအဆုံးရိုးနေပေမယ့်လင်ယောက်ျားကိုတမ်းတမိချိန်တော့သားမက်လီးကြီးကိုညမီးမှိန်မှိန်အောက်တွေ့ရတိုင်းရမ္မက်ခိုးဝေရစမြဲ။တရားဖက်ရမယ့်အရွယ်ဆိုပေမယ့်ကိလေသာလက်ကျန်များက ဒေါ်တင့်ကို နှိုးဆွနေသည်။ ညနေကရေနွေးကြမ်းအသောက်များ၍မျက်စိကြောင်နေရသည့်ကြားထဲဆီးကပါထွက်ချင်လာသောဒေါ်တင်လည်းခြင်ထောင်အသာလှပ်၍နောက်ဖေးရေကပြင်သို့အပေါ့သွားထွက်လာခဲ့သည်။ အပေါ့သွားပြီး၍အဖုတ်ရေဆေးပြီးခြင်ထောင်နားပြန်လာစဉ်မှာပင်မီးကပျက်သွားသည်။မနက်မှမီးပြန်လာတော့မည်ဟုဒေါ်တင်တွေးရင်းခြင်ထောင်အလှပ်တွင်သားမက်ထွန်းလှ၏လီးတံကိုလက်နှင့်မတော်တဆခတ်မိသွားသည်။ ရုတ်ခနဲလက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ပေမယ့်ဒေါ်တင့်မသိစိတ်နှင့်ကာမဂုဏ်ကပြန်ကိုင်မိစေရန်နှိုးဆော်နေသည်။ထွန်းလှကတော့အဟောက်မပျက်။သမီးကလည်းအိပ်မောကျဆဲ။မနိုးလောက်ပါဘူးလေဟဒေါ်တင်အားတင်းရင်းထွန်းလှ၏လီူတံကြီးကိုဖွဖွလေးကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။ကြည့်ပါဦး..ငါ့လင်နဲ့နင်လားငါလားပဲ ဟုဒေါ်တင်မှတ်ချက်ပြုရင်းထွန်းလှလီးတံကိုဖွဖွလေးပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထွန်းလှ၏လီးတံကြီးသည်တဖြည်းဖြည်းမာလာကာငေါက်ခနဲဆတ်ခနဲဖြင့်ထောင်မတ်လာသည်။လူကတော့ဟောက်တုန်း။ဒေါ်တင့်လည်းရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့်လီးတံကြီးကိုဖွဖွကိုင်ကာအထက်အောက်ညင်သာစွာဂွင်းထုကြည့်သည်။လီးတံကြီးကတင်းပြီးမာလာကာအရည်ကြည်စို့စို့ထွက်လာသည်ကိုလက်နဲ့စမ်းရင်းသိလိုက်ရသည်။ အမှောင်ထဲမျက်လုံးကျင့်သားရလာတော့သမီးဖြစ်သူထွန်းလှကိုကျောပေးအိပ်နေတာတွေ့ရတော့ဒေါ်တင်နည်းနည်းစိတ်ရဲသွားမိသည်။ထို့ကြောင့်ထောင်မတ်နေသောထွန်းလှ၏လီးတံကြီးကို

ခင်ခင်လေးတစ်ယောက်သူနာပြုသင်တန်း ဆင်းပြီးတောရွာလေးတစ်ရွာမှတာဝန်ကျတယ်။ အသက်ကငယ်ငယ်ရုပ်ရည်လေးကရှိတော့အဖြူနှင့်အနီလေးတွဲဝတ်ထားရင်ကျက်သရေရှိလုံးဝန်းပြီးတောင့်တင်းတဲ့တင်သားလေးက အိချောပိုထက်သာတယ်။အွန်း တင်ပဲရှိတယ် ထင်လားရင်လဲရှိတယ်။မြန်မာဝတ်စုံလေးနှင့်ဆိုမြင်သူတိုင်းချစ်ကြတယ်။ဒါပေမယ့်ခင်ခင်လေးမှာရာ်းစားသနာမရှိခဲ့ဘူး။ကြိုက်တဲ့သူတွေရှိပေမယ့်လည်းခင်ခင်လေးစိတ်မဝင်စားရဲဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ခင်ခင်လေးမိဘကဆင်းရဲတယ်။ မိဘကပညာသင်ပေးနေတဲ့အရွယ်မှာ ရည်းစားသနာများထားခဲ့ရင်မိဘကပြောဆိုပြီးပညာဆက်သင်ခွင့်ရမှာမဟုတ်လို့ပဲ။ “ကဲညီမ ညီမလေးကိုဒီရွာကလူတွေနှင့်မိတ်ဆက်ပေးမယ်” “ဟုတ်ကဲ့ရှင့်ဆရာ” “ဒီနေ့ ခင်များတို့ရွာကိုအသစ်ရောက်လာတဲ့ သားဖွားဆရာမလေးပါ၊သူ့နာမည်ကခင်ခင်လေးတဲ့၊ဝန်ထမ်းအသစ်တွေချပေးတဲ့အတွက် အဆင်မပြေတာလေးတွေရှိရင်ဒီရွာကရပ်မိရပ်ဖတွေကကူညီစောင့်ရှောက်ပေးစေချင်တယ်” “ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာကြီး၊ကျနော်တို့စောင့်ရှောက်ပေးပါမယ်။ အခုတော့ဆေးပေးခန်းကဆောက်နေဆဲကာလဆိုတော့ကာဆရာမလေးကို ကျနော်တို့ရွာကသင့်တော်တဲ့အိမ်တစ်အိမ်မှာနေရာမှာစီစဉ်ပေးပါ့မယ်” “ဒီကိစ္စက

“အင်း အခုခေတ်က တော်တော်လေးတော့ ပြောင်းလဲသွားပြီကွ” ယမင်း တယောက် ကိုကိုမျိုးသော်ပြောလိုက်သည့် စကားတပိုင်းတစ အိမ်နောက်ဖက်ဝရံတာမှ ကြားလိုက်ရသည်။ သူ့ယောက်ျား ကိုကိုမျိုးသော်နှင့် သူ့သူငယ်ချင်းအရင်း ကျော်မင်းသန်း တို့ အိမ်နောက်ဖက်ဝရံတာ က ကုလားထိုင်တွေမှာ ထိုင်လို့ ဘီယာသောက်ရင်း

ပုန်းညက်ဖြူ သည် ဦးအောင်ဇေဝင်းကို ကြောင့် အပျိုပေါက် ဘဝမှာ ဖိုမဆက်ဆံရေး လိင်ကိစ္စရပ်တွေကို စတင်သဘောပေါက် မြင်တွေ့ သိရှိခဲ့ရသည်လို့ ဆိုရမည် ။ မောင်းမကန်ကမ်းခြေက ဘန်ဂလိုကြီးပေါ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အသံဗလံတွေကြောင့် ပုန်းညက်ဖြူ သွားကြည့်တဲ့အခါ ပထွေး