အချစ်အတွက် ကြွေခဲ့တဲ့ သစ်ရွက်တွေ

ပြင်းရှတောက်လောင်သော တေးဂီတသံစဉ်များက ခန်းမထဲရှိ လူများအားလုံးကို ဖမ်းစားတိမ်းမူးစေခဲ့သည့်တိုင် ကျနော့်ကို ထူးထူးခြားခြား ဘာရသမှ ပေးနိုင်ခြင်းမရှိ။ အရောင်စုံမီးများ ပြိုးပြိုးပြက်ပြက်နှင့် စီးမျှောလှုပ်ရမ်းနေကြသော သူငယ်ချင်းများသည်လည်း ယခုတော့ဖြင့် ကျနော့်ကို မေ့နေကြပြီ။ အထက်တန်းကျောင်းမှ သူငယ်ချင်းများ ပြန်လည်ဆုံစည်းခဲ့ကြသည့် ညစာစားပွဲမှအပြန် အနည်းငယ် အကြောရှည်တတ်သော သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၏ စနက်ကြောင့် သူငယ်ချင်းတချို့တဝက်နှင့်အတူ ကျနော်က ကလပ်ထဲသို့ ပါလာခြင်းဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်း ထိုအုပ်စုမှာ အကြောင်းပြချက်မျိုးစုံနှင့် မကြာခဏ တွေ့ဆုံနေကြဖြစ်ပြီး ကျနော်က တခါတရံမှ ဝင်ရောက်ပူးပေါင်းသူဖြစ်သဖြင့် အားနာပြီး လိုက်လာခဲ့ခြင်းလည်းဖြစ်သည်။

အသက်သုံးဆယ်ကျော်ခဲ့ပြီးသည့်တိုင် ယခုအခေါက်နှင့်ပေါင်းမှ လက်ဆယ်ချောင်းပင်ပြည့်အောင် မရောက်ဖူးသော အဝန်းအဝိုင်းမို့ ရောက်သည့်အခိုက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာသင်ယူမိသေးသည်။ သုံးခွက်မြောက်သော ဝီစကီခွက် ကုန်လွန်သွားပြီးသည့်အခါ ကျနော် အနည်းငယ်မြူးလာသည်။ ပါလာသော သူငယ်ချင်းများကတော့ ကပွဲကြမ်းပြင်ထဲမှ လူငယ်များနှုင့်အတူ ဒိုးဒိုးဒွန့်ဒွန့် ဖြစ်ကုန်ကြပြီ။ စားပွဲခုံသေးသေးလေးပေါ်ရှိ ခွက်သေးသေးလေးထဲမှ အနည်းငယ်သာကျန်သော မြေပဲစေ့ နှစ်စေ့သုံးစေ့ကို ဝါးပြီး ဖန်ခွက်ထဲသို့ ရေခဲတုံးများ ထပ်ထည့်ကာ အရက်အနည်းငယ် လောင်းထည့်လိုက်ပြီး မော့သောက်လိုက်သည်။ ယခုတော့ ကျနော်သည် အရက်ကလေးမြုံ့လိုက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်မလေးများ၏ အလှကို မြည်းလိုက် တချက်တချက်တွင်တော့ ခြေထောက်ကလေး ခေါင်းလေးက စည်းချက်လိုက် လိုက်နှင့် အဆင်ပြေအောင် နေတတ်သွားခဲ့ပြန်ပြီ။

ခြေထောက်နှင့် စည်းချက်လိုက်ရင်း လက်ထဲမှ အရက်ခွက်ကို မော့ယူခါနီး တစုံတယောက်က လုသွားခံလိုက်ရသဖြင် ကျနော် ဆတ်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ ကြည့်လိုက်တော့ သက်ထား . . ။ ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ဝင့်ကြွားပေါ်လွင်စေသော ဒူးအထက်နားရောက်ရုံ ကိုယ်ကြပ်ဂါဝန်ဝတ်ထာသည့် သက်ထားသည် ချာတိတ်မလေးတွေနှင့် အပြိုင်လှနေသော အပျိုကြီးမမဖြစ်သည်။

“နင်က ဘာကိစ္စ ဒီမှာ တစ်ယောက်ထဲ နေနေတာလဲ . . လာ”

“ငါ ဘယ်လိုမှ မရလို့ပါဟာ။ ဒီနားလေးမှာပဲ နင်တို့ ကတာကို ငါအားပေးနေမယ်လေ”

“မရပါဘူး . . လာဆိုလာ။ ငါတို့က တစ်နှစ်နေလို့ တစ်ခါဆုံတာ မဟုတ်ဘူး”

“သွားပါသူငယ်ချင်းရယ် ငါ ဒီအတိုင်းလေးပဲ ထိုင်နေချင်လို့ပါ”

“အေး ပြီးရော ပင့်လို့မရလည်း မပင့်တော့ဘူး တကထဲ”

“ဪ စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဟာ။ အောင်မာ နေဦး ငါ နင်ကတာကို ဒီကနေ လှမ်းကြည့်နေတာ သိလား။ ရုတ်တရက် နင်လို့တောင် မထင်ဘူး။ ငါက တခြားချာတိတ်မလေးတစ်ယောက် အောက်မေ့လို့ ငမ်းတောင် ငမ်းမိလိုက်သေး”

“စောက်ကောင် အပိုတွေ မပြောနဲ့ တော်ပြီ”

သက်ထား မျက်စောင်းထိုးကာ ထွက်သွားသဖြင့် ကျနော်က ရယ်ပြီး ကျန်နေခဲ့ရသည်။ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်ရင်း ပျင်းလာသဖြင့် တခြားလုပ်စရာမရှိတော့လျှင် လုပ်နေကြထုံးစံအတိုင်း ဖုန်းထုတ်ကာ facebook ထိုင်ပွတ်နေလိုက်တော့သည်။ Facebook ကြည့်နေရင်း အလုပ်တစ်ခုမှာ ခင်မင်ခဲ့ဖူးသည့် ဂျူနီယာကောင်မလေးတစ်ဦးပုံကိုတွေ့သည်။ သူက ကျနော်ရောက်နေသည့် ကလပ်အဝမှ ဓါတ်ပုံမရိုက်မဖြစ် ရိုက်ကြရသလိုဖြစ်နေသော နေရာတွင် ရိုက်ပြီး တင်ထားခြင်းလည်းဖြစ်သည်။ သိပ်မကြာသေးခင်က တင်ထားခြင်းမို့ ဒီထဲများ ရောက်နေသလားဆိုပြီး ရှာကြည့်မိသေးသော်လည်း ရောင်စုံမီးရောင်များအောက်တွင် ကျနော်မြင်ရသော ကောင်မလေးများမှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သိသိသာသာ ကွဲပြားခြင်းမရှိသဖြင့် သောက်လက်စအရက်ကိုသာ ဆက်၍ သောက်နေလိုက်သည်။ အရက်ခွက်ကို စားပွဲခုံပေါ်သို့ ပြန်ချအပြီးမှာပင် ကျနော့်မျက်လုံးများ တဖက်တချက်စီကို လက်တစုံက လာ၍ ပိတ်ထားသည်နှင့် ကြုံလိုက်ရ၏။ ဘယ်သူမှန်းမသိ။ ဖြစ်နိုင်တာ သက်ထားပဲရှိသည်။

“ဘယ်သူလဲ သိလား”

အသံကြားမှတော့ ကျနော်က ဘယ်သူမှန်း မသိစရာ မရှိပါ။ ဘယ်သူမှန်း သိလိုက်သည့်အပြင် တော်တော်မူးနေမှန်းပါ သိလိုက်သည်။

“ချယ်ရီမလား”

“ဟား . . ကိုကြီးက ကျွမ်းလှချည်လား ဆရာကြီးပဲ”

ကျနော်က မျက်လုံးပေါ်တွင် ထိကပ်ထားသော လက်တဘက်ကို ကိုင်ပြီး အရှေ့ကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ Sport bra ပေါ်မှာ ဂျာကင်တစ်ထည် ထပ်ဝတ်ထားပြီး အောက်က ဂျင်းအရှည်နဲ့ လှချင်တိုင်း လှနေတဲ့ တခါတုန်းက ကျနော့ရဲ့ ဂျူနီယာကောင်မလေးပါပဲ။

“ညည်းက ဘယ်လောက်တောင် သောက်ထားလို့ ဒီလိုကြီး မူးနေရတာလဲ။”

သူက လက်ညှိုးနဲ့ လက်မကိုပူး၊ နှုတ်ခမ်းလေးထော်ကာ မျက်လုံးကို မှေးစင်းပြီး

“နည်း . . နည်း လေးပါ ကိုကြီးရယ်။ သမီးမေးတာ ဖြေစမ်းပါ။ ဘာလို့ ကိုကြီးက သမီးမှန်း သိတာတုန်း”

ကျနော် သူ့ကို စကားနှင့် ပြန်မဖြေတော့ပဲ မကြာသေးခင်က တွေ့ထားသည့် facebook ထဲက သူ့ပုံပါသော နေရာကို ပြလိုက်သည်။

“‌ဪ ဟုတ်သားပဲ . . ခုန သမီး တင်လိုက်တာကို ဟားဟားဟား”

ချယ်ရီက စကားကို ရိုးရိုးမပြော၊ လက်ဝါးနှစ်ဘက်ကို အရင်ရိုက်သည်။ ပြီးမှ ထိုလက်ဝါးနဲ့ မျက်နှာတွေကို ကာလိုက်ပြီး ရယ်ကာမောကာနဲ့ ပြောသည်။ တော်ရုံချာတိတ်တကောင်ဆိုလျှင် ကြွေဆင်းကာ အသည်းတွေအူတွေပါ ယားသွားနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ချယ်ရီ၏လက်တို့က အငြိမ်မနေ။ ကျနော့်လက်ထဲမှ ဖုန်းကို ဆွဲလုကာ သူ့ပိုစ့်ကိုပင် love react နှိပ်သွားလိုက်သေးသည်။

“ကိုကြီးက ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ”

“ဓမ္မမိတ်ဆွေတွေနဲ့ တရားလာဆွေးနွေးတာ”

ချယ်ရီက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောကာ ကျနော့်ရင်ဘတ်တွေကို တအုန်းအုန်း ထုရိုက်တော့သည်။

“ဟဲ့ ချယ်လေး . . . ငါတို့က နင်ပျောက်သွားလို့လိုက်ရှာနေတာ။ နင်က ဒီမှာဘာလာလုပ်နေတာလဲ။ ဟာ . . . ဆရာ”

ချယ်ရီတို့အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်သည်။ သူက ကျနော့်ကိုကြည့်ပြီး တချက်တွန့်သွားကာ ကျနော့ကို ဆရာဟုလည်း ခေါ်သေးသည်။ မျက်နှာကို ရင်းနှီးသလိုရှိသော်လည်း ကျနော် သေသေချာချာ မမှတ်မိ။

“ဟဲ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ငါလာမှာပေါ့ သွားသွား ဒီမှာငါ့အစ်ကိုနဲ့တွေ့နေလို့ ငါလိုက်ခဲ့မယ်”

“ဪ . . ဆရာက ချယ်လေးအစ်ကိုလား”

“အေး . . ညီက . . ”

“Window age သင်တန်းက ဆရာ့တပည့်လေ။ အခု ချယ်ရီတို့နဲ့ Classic Media မှာ Camera Man လုပ်နေတာ။ ဆရာရော Edit မသင်တော့ဘူးလား”

“ကိုကြီး သမီး သွားလိုက်ဦးမယ်။ ဟဲ့ နန္ဒ သွားမယ် လာ”

ချယ်ရီက ဖြတ်ပြောကာ ဆွဲခေါ်သွားသဖြင့် နန္ဒဆိုသော ကောင်လေးလည်း ပါသွားသည်။ ထိုကောင်လေးမှာ တခါက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၏ ကွန်ပြူတာစင်တာတွင် သင်တန်းနှစ်ခုသုံးခု သွားသင်ပေးဖူးစဉ်က ချာတိတ်တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ကျနော်က သူတို့ဆီ အာရုံရောက်နေချိန်တွင် သူငယ်ချင်းများ ပြန်ရောက်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိလိုက်။

“ဟာ ဟ…. ခေးနဲ့ ကွီးလား။ ဦးနဲ့ စမီးလား ကျော်ကို”

“ဟာ . . မင်းတို့ကလည်း မဟုတ်ပါဘူး”

ဒီလိုပဲ ရောက်တက်ရာရာတွေ ပြောလိုက် သောက်လိုက်နှင့် ကျနော်တို့ လူစုခွဲရန် အချိန်ရောက်လာသည်။ ညလည်း နက်နေပြီဖြစ်သည်။

“ဟဲ့ ကျော်ကို . . နင့်ဟာမလေးက လှတော့လှတယ်နော် . .။ သူကတာလည်း အချိုးအဆစ်တော့ကျသား”

ပြန်ခါနီး ကခုန်ပျော်မြူးနေကြသူများကို လှမ်းကြည့်ရင်း သက်ထားက ကျနော့်ပခုံးလှမ်းကိုဖက်ကာ ဆိုလာသဖြင့် ကျနော်လည်း လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ချယ်ရီက အပေါ်အင်္ကျီကို ခါးတွင်ချည်ထားပြီး က နေသည်။ ပို၍လည်း မူးနေပုံရသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ခုနက နန္ဒဆိုသော ကောင်လေးက အဖော်နှစ်ယောက်လောက်နှင့် ကျနော့်အနား ရောက်လာသည်။

“ဆရာ . . ချယ်ရီ တော်တော် မူးနေတယ် . .။ ကျနော်တို့လည်း မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ သူ့ကို ဒီအတိုင်းလည်း ပြန်လွှတ်ရမှာ စိတ်မချလို့။ သူက ဆရာ့ညီမ ဆိုတော့ ပြန်ခေါ်သွားပို့ပေးလို့ရမလား”

ကျနော် ဆတ်ခနဲ ဒေါသဖြစ်သွားသည်။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် မူးနေသည့်အချိန်မှာ လွယ်လွယ်ကူကူ လူကြုံတင်ပေးလိုက်ဖို့ သိပ်ကိုလွယ်လွန်းနေသည်ဟု ထင်လိုက်မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ညီလေး . . မင်းက ခုန စကားတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းနဲ့ ငါ့ကိုယုံလား . .။ ကိုယ်က သူနဲ့ တကယ် ဘာမှမတော်ရင် ဘယ့်နှယ့်လုပ်မလဲ”

“ဟာ . . ဆရာကလည်း . . ကျနော်က ဆရာ့တပည့်ဖြစ်ဖူးပါတယ်ဆို ဆရာ့အကြောင်း သိတာပေါ့။ တကယ် ဘာမှမတော်ရင်တောင် ဆရာက ကျနော်တို့ထက်တောင် စိတ်ချရဦးမယ်”

သက်ထားက

“ကဲ . . ကျော်ကို ဟိုကောင်တွေက အပြင်ရောက်သွားပြီလား မသိဘူး။ နင် ဘာလုပ်မှာလဲ။ ငါတို့ အပြင်ကစောင့်နေမယ်”

ကျနော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ

“နင်တို့ သွားနှင့်လိုက်တော့ သက်ထား . .။ ငါသူ့အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး သွားလိုက်ပို့လိုက်မယ်”

“ပြီးရော .. See ya”

“အေး အေး တာ့တာ”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုရယ် . .။ မဟုတ်ရင် ကျနော်တို့အားလုံး သူ့ကြောင့်ပဲ ပြန်ရတော့မှာ”

“မင်းတို့ သွားခေါ်လာလိုက်။ ကိုယ်ဒီကပဲ စောင့်နေလိုက်မယ်”

ကလပ်မှနေ၍ ကားပါကင်ဆီသို့ သွားရာလမ်းတလျှောက် ချယ်ရီ့ကို ကျနော်က ကုန်းပိုး၍ ခေါ်မသွားရပါ။ လက်မောင်းရင်းမှ ခပ်တင်းတင်းကိုင်ကာ တွဲလျှောက်ရုံနှင့် အဆင်ပြေပြေခေါ်လာ၍ရသည်။ တချက်တချက် ကျနော့လက်ခုံတွေက ကောင်မလေး၏ ရင်ဘတ်နှင့်ထိမိသောအခါ ချယ်ရီ ဝတ်ထားသော sport bra အောက်တွင် နောက်တထပ်မှ ရှိမနေတော့ကြောင်း သိရ၏။ ကျနော့်အာခေါင်များ ခြောက်လာသည်ဟု ထင်သည်။

`ကိုကြီး မီးကို အိမ်ပြန်မပို့နဲ့ဦးနော်။ မီး အိမ်မပြန်သေးဘူး´

`အာ …´

`ဘာ အာလဲ… ကိုကြီးက ငြိုငြင်တာလား´

ကားမောင်းရင်း convenience store တစ်ခုနားတွင် ရပ်လိုက်တော့ ချယ်ရီက တချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ခုံကို ပြန်မှီလိုက်သည်။ သူငယ်ချင်းများနှင့် ကလပ်သို့ လိုက်သွားစဉ်ကတည်းက ခဏပဲဟုဆိုကာ ကုန်နေသည့် ဆေးလိပ်ကို မဝယ်ခဲ့ရသဖြင့် ဆေးလိပ် တအားသောက်ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“ကိုကြီး . . မီးကို မုန့်ဝယ်ခဲ့နော်။ မီး လိုက်မဆင်းတော့ဘူး”

အထဲရောက်တော့ redbull နှစ်ဗူးနှင့် ဆေးလိပ် တစ်ဗူးဝယ်ပြီး ကားထဲသို့ အအေးနှစ်ဗူး ထည့်လိုက်ပြီးမှ ဆိုင်ရှေ့တွင်ပင် ဆေးလိပ်ကို မီးညှိပြီး အားရပါးရ ဖွာရှိုက်ရသည်။ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်က လျင်လျင်မြန်မြန်ပဲ ကုန်သွားသည်။ အာသာက မပြေသေး။ ထို့ကြောင့် နောက်တစ်လိပ်ထုတ်ပြီး ဆေးလိပ်ကို သတိထားပြီး စိမ်ပြေနပြေ သောက်ပစ်လိုက်သည်။ ဒုတိယတစ်လိပ် ကုန်သွားအပြီးမှာတော့ ကျနော် ကျေနပ်သွားပြီ။

ကားပေါ်ကို ပြန်တက်လိုက်တော့ ချယ်ရီက ထိုင်ခုံပေါ်တွင် အိပ်ပျော်၍ နေပြီ။ ချယ်ရီ့အား နှိုးမနေတော့ဘဲ ကျနော်သိသည့် သူနေသည့် မြို့နယ်သို့ ကားကို ဦးတည်၍ မောင်းလိုက်သည်။ တရုံးထဲ အတူတူ လုပ်ခဲ့ဖူးကြသူတွေမို့ အိမ်လိပ်စာ တိတိကျကျ မသိသော်လည်း ချယ်ရီနေသည့် မြို့နယ်နှင့် လမ်းကိုတော့ ကျနော်ကောင်းကောင်း သိထားသဖြင့် တော်သေးသည်။ ချယ်ရီတို့ လမ်းထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျနော် ချယ်ရီ့အား လှုပ်၍ နှိုးရသည်။

“ချယ်ရီ . . ချယ်ရီ .. ထ လမ်းထိပ်ရောက်ပြီ”

“ဟင် . . ဘယ်လမ်းထိပ်ကို ရောက်တာလဲ”

“ဟင် .. ညည်းအိမ်နားလေ”

ချယ်ရီက ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်ရင်း

“အာ ကိုကြီးကလည်း . . အာ့ မီး ဟိုးတုန်းက နေတာလေ။ အခု ဖေဖေက နယ်ပြောင်းသွားတော့ မီးက အဆောင်နေတာ။ ဒီကအိမ်က ပြန်အပ်ထားတာ ကြာလှပြီ”

“အိုး . . . sorry ကွာ ဒါနဲ့ အမူးပြေသွားပြီလား”

“ကိုကြီးကလည်း မီး မမူးပါဘူးဆို”

“အေးပါ အေးပါ ..။ မူးဘူးဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ။ ပြော .. ဘယ်ကို လိုက်ပို့ရမလဲ”

“မပြန်ပါဘူးဆို ကိုကြီးသွားချင်တဲ့ နေရာသွား”

“ဒါဆို ဟိုတယ် သွားအိပ်မလား”

“ကိုကြီး သတ္တိရှိရင်သွားပေါ့ ဟာ ဟ”

မူးလို့ပြောတာလား တကယ်ပြောတာလား ကျနော် မဝေခွဲနိုင်။ လောလောဆယ် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကို စဉ်းစားကာ ကျနော့်အလုပ်ခန်းကိုသာ ဦးတည်လိုက်တော့သည်။

“ကိုကြီး ဘယ်သွားနေတာလဲ”

“ရောက်တော့သိလိမ့်မယ် ဟုတ်ပြီလား”

ချယ်ရီက မူးနေသေးသည့်တိုင် ကျနော့်အား မျက်စောင်းထိုး၍ ကြည့်နိုင်သေးသည်။ ကျနော်ကတော့ သူ့မျက်စောင်းကို မသိချင်ယောင်သာ ဆောင်လိုက်တော့သည်။ ကျနော့်အလုပ်ခန်းမှာ သာမာန် မကျဉ်းမကျယ် တိုက်ခန်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ဆွဲလက်စ ပန်းချီကားများရှိပြီး အတွင်းဘက်တွင် အခန်းတစ်ခန်းရှိသည်။ ထိုအခန်းထဲတွင် ကျနော် Video editing လုပ်သော ကွန်ပြူတာတစ်လုံးရှိပြီး အညောင်းပြေလှဲရန်အတွက် မွေ့ယာတစ်ခုရှိသည်။

ကျနော့်အလုပ်ခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ချယ်ရီက ပန်းချီကားများ ချထားသည့် နေရာအနီးတွင် ခွေခွေလေး လှဲချလိုက်တော့သည်။ ကျနော်လည်း ဘာမှပြောမနေတော့ပဲ တံခါးကိုသာ အသေအချာ ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ မိန်းတင်ပြီးနောက် မီးခလုပ်များကို ဖွင့်ပြီးမှ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်လှဲနေသော ချယ်ရီ့ကို ခေါ်ရသည်။

“ချယ်ရီ . . . ထ ထ . . အထဲဝင်အိပ် အထဲမှာ မွေ့ယာရှိတယ်”

ချယ်ရီက မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ပြီးနောက် ကျနော့်လည်ပင်းကို သူ့လက်နှစ်ဘက်နှင့် သိုင်းဖက်ခိုတွဲလိုက်ကာ

“ကိုကြီး မီးကို ချီသွားလေ . .”

ကျနော် ခေါင်းကျိန်းရပြန်သည်။ သို့သော်လည်း ဘာမှထပ်ပြောမနေတော့ပဲ ချယ်ရီ့ကိုသာ ချီပွေ့လိုက်တော့သည်။ သူမြန်မြန် အိပ်ပျော်မှသာ ကျနော့အတွက် သက်သာရာရမည်ပဲ။ ပွေ့ချီလိုက်တော့ ချယ်ရီက အလိုက်သင့် ပါလာသည်။ ကျနော်က မရည်ရွယ်သော်လည်း လက်တွေက သူ့ရင်သားကို အုပ်ကိုင်ထားသလို ဖြစ်သွားသည်။ ပွေ့ချီပြီးသွားပြီမို့ လက်က ပြောင်းရန် မလွယ်တော့သဖြင့် ဒီအတိုင်း ထားလိုက်ရသည့်အခါ ကျနော်က နေသော်လည်း အောက်ကကောင်က ဒီအတိုင်းမနေပဲ ဖြောင်းခနဲ ခေါင်းထောင်ကြည့်တော့သည်။ အထဲကိုရောက်တော့ ချယ်ရီကို မွေ့ယာပေါ်သို့ ချပေးပြီးသော်လည်း ကျနော့်ကို ဖက်ထားသည့် လက်တွေကို မလွှတ်ပေးသေးချေ။

“ချယ်ရီ အိပ်တော့လေ. . . အစ်ကို့ကိုလည်း လွှတ်ပေးဦး”

“ကိုကြီးက ဘယ်မှာအိပ်မှာလဲ”

“အစ်ကိုက အပြင်မှာ အိပ်မှာပေါ့။ အိပ်တော့ ညီမလေးရယ် နော်. . လိမ်မာတယ်”

“မရပါဘူး . . ကိုကြီးလည်း ဒီမှာပဲ အိပ်”

“ဟာ . . ဖြစ်မလား . .. ညည်းငါ့ကို မကြောက်ဘူးလား”

“မကြောက်ပါဘူး . . ကိုကြီးမှ အဖြစ်မရှိတာ မီးသိတာပဲကို”

“ဟာ . . ဒီကောင်မလေး . . တော် တော်”

“ခိခိ မီးကစတာကို ကိုကြီးက ငြိုငြင်တာလား”

“ကဲ အိပ်ပါကွာ . .”

“အိပ်မယ် .. ကိုကြီး မီးကို အာဘွားပေးရင် အိပ်မယ်”

ကျနော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ချယ်ရီ့ပါးပြင်လေးကို ခပ်ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်သည်။ နမ်းပြီးမှ ကျနော်က ဆေးလိပ်သောက်ချင်သည်ဟုဆိုကာ ဝရံတာသို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ဆေးလိပ်သောက်နေရင်း ကျနော်က ချယ်ရီ့ကို နမ်းလိုက်သည့်အကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားနေမိသည်။ ထိုအနမ်းမှာ ကျနော်က ချယ်ရီ့ကို ဒုတိယအကြိမ်မြောက် နမ်းရှိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်ပါသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်များဆီက ချယ်ရီနှင့် ကျနော် တစ်ရုံးထဲ အတူလုပ်ခဲ့ဖူးသည့် အချိန်များဖြစ်ပါသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ထိုအချိန်များတုန်းက သူနှင့် ကျနော့်ဆက်ဆံရေးမှာ သာမာန်မဟုတ်။ သမီးရည်းစားတွေ လည်းမဟုတ်။ အီစီကလီဟုပဲ လွယ်လွယ်ခေါင်းစဉ်တပ်လျှင်တော့ ရမည်ထင်သည်။ ကျနော်က ကိုယ့်လက်အောက်မှ ဝန်ထမ်းဖြစ်သဖြင့် သတိထားဆက်ဆံခဲ့သည့်တိုင် ချယ်ရီ၏ ကျနော့်အပေါ် သာယာမှုကို ဘေးလူတွေပါ အလွယ်တကူ သိခဲ့ကြသည်။ သိပ်မရင်းနှီးကြသည့် အခြားဌာနမှ လူများဆိုလျှင် ကျနော်တို့ နှစ်ယောက်ကို အတွဲဟု မြင်ကြသည်။ တကယ်တမ်း ထိုအချိန်က သူရော ကျနော်ပါ ရည်းစားကိုယ်စီရှိခဲ့ကြသည်ပဲ။ ကံကောင်းသည်မှာ ကျနော်တို့၏ သက်ဆိုင်သူများက ထိုကိစ္စကို မသိခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အဲဒီတုန်းက နိုင်ငံခြားသား အထက်အရာရှိ တစ်ယောက်၏ ကွန်ဒိုတွင် နယူးရီးယား ပါတီလုပ်တော့ ထိုနိုင်ငံခြားသားကလည်း ရောက်ခါစဖြစ်သဖြင့် အပေါင်းအသင်း နည်းနေသေးရာ ကျနော်တို့ ဌာနက ကျနော်နှင့်သူ အပါအဝင် အခြားအစီအစဉ် မရှိသူများ သွားဖြစ်ကြသည်။ ဖြစ်ချင်တော့ လူနည်းနည်းနှင့် ခြောက်ခြောက်ကပ်ကပ် ပါတီသာဖြစ်သွားခဲ့ပြီး စောစောစီးစီးပွဲသိမ်းကာ အားလုံးပြန်ကြပြီးသည့်တိုင် သူနှင့်ကျနော်က ထိုအိမ်တွင် ကျန်နေခဲ့ကြသည်။ အမှန်တကယ်က သူ့အိမ်က လာမကြိုသေးသဖြင့် စောင့်ပေးနေကြရင်း နောက်ဆုံး ကျနော်တစ်ယောက်ထဲ ကျန်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အိမ်ရှင်နိုင်ငံခြားသားက ကျနော်တို့ကို ရှောင်ပေးသည့်သဘောလားမသိ ခေါင်းကိုက်သည်ဆိုကာ အထဲဝင်အိပ်နေ၏။ သိပ်မကြာခင်မှာပင် ချယ်ရီကလည်း ခေါင်းမူးသည်ဟုဆိုကာ ကျနော့ပေါင်ပေါ်တွင် ခေါင်းအုံးကာ လှဲချလိုက်သည်။

ကျနော်က မဖြစ်သင့်ဟု သဘောထားကာ ချယ်ရီအား ရောက်တက်ရာရာများကိုသာ ကြံဖန်ပြီး လျှောက်ပြောနေရသည်။ ရုံးကိစ္စ၊ ဌာနကိစ္စ၊ အခြားဆက်စပ်ရာ ကိစ္စများကို လျှောက်ပြောရင်း သတင်းရော အတင်းပါ စုံပလုံစိပြီးသည့်အခါ ချယ်ရီက ဘာမှမဆိုင်သည့် စကားတစ်ခွန်းသာ ကျနော့ကို ပြောသည်။

“ကိုကြီးက သတ္တိရှိတာလား၊ သတ္တိ မရှိလို့လား”

ကျနော် ဘာအဖြေမှ ပြန်မပေးဖြစ်ပါ။ သူအိမ်က လာကြိုသည့်ကား ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ဖုန်းဝင်လာသဖြင့် ကျနော် သက်သာရာ ရသွားခြင်းလည်း ဖြစ်ပါသည်။ ဖုန်းလေးပြောရင်း တံခါးဝအရောက် ဖိနပ်စီးပြီးမှ ဖိနပ်ပြန်ချွတ်ကာ ချယ်ရီက ကျနော့်အနား တစ်ခါပြန်ရောက်လာသည်။

“ကိုကြီး မီးကို အာဘွားပေး”

ကျနော် သူ့ပါးနှစ်ဘက်ကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် နမ်းရှိုက်လိုက်တော့ သူကျေနပ်သွားပြီး ကျနော့်ကို လှစ်ခနဲ ပြန်နမ်းကာ ပြေးဆင်းသွားသည်။ အတွေးလွန်နေရင်း သောက်နေသည့် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မကုန်ခင်မှာပဲ မီးသတ်ပြီး အောက်သို့ တောက်ခါ လွှင့်ပစ်ချလိုက်သည်။

……………………

ကျနော် ဆေးလိပ်သောက်နေသည့် အချိန်ခဏလေးသည် ချယ်ရီ့အတွက် အိပ်ပျော်ရန် လုံလောက်လား မလုံလောက်ဘူးလား ကျနော် မသိပါ။ ကောင်းကင်ကို ကြည့်တော့ ရောင်နီပင်လာတော့မည်။ နောက်ထပ် ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ထပ်ထုတ်လိုက်ပြီးမှ မသောက်တော့ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ ပြန်သိမ်းထားလိုက်သည်။

ကျနော် အထဲကို ပြန်ဝင်လာတော့ ချယ်ရီက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်၍နေပြီ။ ဘောင်းဘီနှင့် စပေါ့ဘရာလို အကျီလေးကြားမှ ဗိုက်သားကလေး အေးမနေစေရန် ချယ်ရီ၏ အပေါ်အင်္ကျီလေးကို ယူကာ အုပ်ပေးထားလိုက်သည်။ ကျနော်လည်း ချယ်ရီ၏ဘေးမှ မွေ့ယာအောက်တွင် ခေတ္တဝင်လှဲလိုက်ရင်း မှေးခနဲ့ အိပ်ပျော်သွားပြီးမှ ဆတ်ခနဲ ပြန်နိုးလာခဲ့သည်။ အပြင်တွင် နေတောင် ထွက်စပြုလာပြီဖြစ်သည်။ ချယ်ရီကတော့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေဆဲ။

အိပ်ယာမှထပြီး မျက်နှာသစ် သွားတိုက် ပြီးမှ ကော်ဖီဖျော်စက်လေးထဲသို့ ကော်ဖီမှုန့်များထည့်ကာ ကော်ဖီနှပ်သည်။ ထို့နောက် ရေနွေးအိုးတည်ကာ ခေါက်ဆွဲဘူးများကို အဆင်သင့် ထုတ်ထားလိုက်သည်။ ချယ်ရီကို သွားနှိုးတော့ ညင်ညင်သာသာပဲ အိပ်ယာကနိုးလာသည်။ မျက်လုံးနှစ်လုံး ဖြည်းဖြည်းချင်းပွင့်လာသော ချယ်ရီ၏ နှဖူးပြင်ကို ကျနော်က အနမ်းဖွဖွလေး ပေးလိုက်သည်။ ဒီတခါတော့ သူတောင်းဆိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျနော်က လိုလိုချင်ချင် နမ်းရှိုက်လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်ပါသည်။

“ချယ်ရီ၊ ညီမလေး ထတော့ အချိန်မနည်းတော့ဘူး ခေါင်းကိုက်နေသေးလား”

“မကိုက်ဘူး ကိုကြီး . . ရတယ်”

“ပြီးရော မျက်နှာသစ်ပြီးရင် မနက်စာ စားမယ်”

ကျနော် ထပြီးထွက်လာတော့ ချယ်ရီလည်း ကျနော့်နောက်မှ လိုက်လာသည်။ ချယ်ရီက ကျနော့်နောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်သဖြင့် သူ့ကို ပြန်လှည့်ကြည့်ရသေးသည်။

“ကိုကြီး . . . မီး ကိုကြီးကို ချစ်တယ်”

ကျနော် ချယ်ရီ၏ မျက်လုံးထဲကိုသာ သေသေချာချာ ကြည့်နေလိုက်တော့ သူကလည်း အကြည့်တွေ လွှဲမသွား။ စက္ကန့်နှစ်ဆယ်လောက် ကြာသွားအပြီးမှာတော့ ကျနော်ကပဲ လျှော့ကာ မျက်နှာလွှဲလိုက်ရသည်။

“တို့တွေ ချစ်လို့မှမရတော့ဘဲ ညီမလေးရယ်”

“အာ . . ကိုကြီးကလည်း ဘယ်သူက ကိုကြီးကို ပြန်ချစ်ခိုင်းလို့လဲ။ မီး . . ကိုကြီးကို ချစ်တယ်လို့ ပြောတာ .. . ။ ကိုကြီး သိတယ်ဆိုပြီးပြီ။ အခုမှ မဟုတ်ဘူး .. ဟိုးအရင်ထဲက”

“အင်းပါ ကိုယ်သိပါတယ် . . ”

“အာ့ဆိုပြီးရော”

“ဟုတ်ပြီ . . ဒါဆိုမြန်မြန်လုပ် . . ကော်ဖီခါးခါးလေးသောက်မယ် ခေါက်ဆွဲပြုတ်စားမယ်”

ချယ်ရီ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည့်အခါ ကျနော်က ဆူပွက်နေပြီဖြစ်သည့် ရေနွေးကို ခေါက်ဆွဲဗူးများထဲသို့ထည့်ပြီး အဖုံးပိတ်ထားလိုက်သည်။ ပြီးမှ ကော်ဖီအိုးထဲမှ ကော်ဖီများကို ခွက်ထဲငှဲ့လိုက်သည်။ ချယ်ရီ ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး တန်းတွင်လှမ်းထားသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ယူလိုက်ပြီးမှ

“ကိုကြီး တာဝါကလည်း မလျှော်တာ တော်တော်ကြာပြီ မဟုတ်လား”

“တော်တော်နံနေလို့လား”

“နံတာပေါ့ . . ကိုညစ်ပတ်ကြီး”

“ဟားဟား . . အဲဒီဟာက ကိုယ်လုံးဝမသုံးဖြစ်တာ ကြာပြီ”

“ပြီးရော”

ချယ်ရီက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ကျနော့်အနားသို့ လျှောက်လာပြီးမှ ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို မျက်နှာအပ်ကာ စိုနေသောရေများကို ကျနော့်အင်္ကျီ နှင့် သုတ်တော့သည်။ သုတ်၍ ဝတော့မှ ကျနော့ကို မော့ကြည့်ကာ ကျနော့်အား ဖက်ထားပြန်သည်။ ကျနော့်ကို ဖက်ပြီး သွားဖြဲပြကာ ရယ်နေသည့်ကောင်မလေး ချယ်ရီ့ကိုကြည့်ရင်း ကျနော့် ထိန်းချုပ်စွမ်းအားတွေ အရည်ပျော်လုပြီ။

“ကော်ဖီသောက်မယ်လေ”

ချယ်ရီက ခေါင်းသာခါပြသည်။ ခုန သူမျက်နှာသုတ်ထားသော ကျနော့်အင်္ကျီနေရာကို အခုတခါတော့ ဖိပြီးနမ်းပြန်သည်။

“ကိုကြီး . . မီး ဆိုးလားဟင်”

ကျနော် အဖြေပြန်မပေးနိုင်ပါ။

“ကိုကြီးကပဲ စောတာလား၊ မီးကပဲ နောက်ကျတာလား မသိတော့ပါဘူးဗျာ”

ဒီတခါတော့ ကျနော်က ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကင်းမဲ့စွာ ချယ်ရီ၏ နှုတ်ခမ်းငုံငုံကလေးကို ငုံ့နမ်းပစ်လိုက်သည်။ ကျနော်ခေါင်းအငုံ့နှင့် နှုတ်ခမ်းနှစ်ခု ထိကပ်သွားသော အခြေအနေနှစ်ခု၏ ကြားထဲတွင် အံ့ဩသွားသော ချယ်ရီ၏ မျက်ဝန်းတွေကိုလည်း ကျနော်က မြင်တွေ့ဖြစ်အောင် မြင်တွေ့လိုက်ရသေးသည်။ ကျနော့်ကို ဖက်ထားသော ချယ်ရီ၏ လက်များသည် နဂိုကထက်ပို၍ တင်းကြပ်လာသည်။ ကျနော့်၏လက်က တဝက်ခန့်သာရှိသော ချယ်ရီ၏ အင်္ကျီအောက်သို့ လက်ရောက်သွားသည့်အခါ ပို၍နူးညံ့သည့် အထိအတွေ့ကို ခံစားရသည်။ ထိုအချိန်မှာပဲ ကျနော့်ဘောင်းဘီထဲက ဖုန်းက အသံထမြည်လာသည်။

ကျနော်က ချယ်ရီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းထဲမှ လက်ကို ထုတ်ကာ အနမ်းများကို ရပ်တန့်ရန် ကြိုးစားသည့်အချိန်တွင် ချယ်ရီက ဂျစ်ကန်ကန်နှင့် အနမ်းကို မရပ်သေးချေ။ ကျနော် မရမက ဖြတ်ချပြီးမှ ပါးကလေးကို နမ်းကာ ခေါင်းကို တချက်ပုတ်ပြီး နှစ်သိမ့်ရသည်။ ဖုန်းက ဘယ်သူ့ဆီကလာမှန်း မကြည့်ဘဲနှင်လည်း ကျနော် သိပါသည်။

“မြတ်. . ပြော . . ”

မြတ်ဆိုသော အသံကိုကြားလိုက်တော့ ချယ်ရီက ဇာတ်ကလေးပုကာ ကျနော့်ကို လျှာထုတ်ပြသည်။

“ဟုတ်လား . . မြတ် ပြန်ရောက်ပြီလား .. ကိုယ်က အခု အလုပ်ခန်းမှာ”

“အင်းလေ.. မနေ့က တောက်လျှောက်ပဲ။ အဲဒါ နောက်ကျတာနဲ့ အလုပ်ခန်းထဲ ဝင်အိပ်လိုက်တာ”

“ကိုယ်က ညနေလောက်မှ ပြန်ရောက်မယ်အောက်မေ့တာ ..။ ဒါမှန်းသိ လာခေါ်ပါတယ်”

“ဪ . . ပြီးရော . . အဲဒါဆို ဒါပဲနော်”

ကျနော် ဖုန်းချလိုက်တော့ ချယ်ရီက ကော်ဖီသောက်နေသည်။

ကျနော်လည်း ဘာဆက်လုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ကော်ဖီခွက် ယူရင်းသာ ဆေးလိပ်သောက်ရန်အတွက် ဝရံတာသို့ ထွက်လာလိုက်သည်။ ချယ်ရီ့ကို မျက်နှာပူတာလား ကျနော့်မိန်းမကို မျက်နှာပူတာလား မသိ။ ကျနော်က ရှိမ်းတိမ်းတိမ်းကြီး ဖြစ်၍နေသည်။ အကြိမ်ကြိမ် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံး သတိလွတ်သွားသော အခြေအနေတွင် ကျနော် မျက်စေ့မှတ်ကာ ဇွတ်ရှေ့တိုးမိခါနီး အခြေအနေတွင် အိမ်သူသက်ထား၏ ဖုန်းက ကျနော့်ကို ကံကောင်းစေသည်လား ကံဆိုးစေခြင်းလား ဝေခွဲမရတော့ပါ။

ဝရံတာတွင် မည်မျှ ကြာကြာထိုင်နေမိသလဲ မသိ။ ချယ်ရီက လန်းလန်းဆန်းဆန်း အနေအထားနှင့် ကျနော့်အနားသို့ ရောက်လာသည်။

“ကိုကြီး . . မီးသွားတော့မယ်”

“အင်း”

“ကိုကြီးက ဘာဖြစ်နေတာလဲ ရုပ်ကြီးကလည်း။ ဘာလဲ . . မမမြတ်ဆီက ဖုန်းဝင်လာလို့လား ဟား ဟား . .”

“မဟုတ်ပါဘူးကွာ . . ကိုယ်က”

“ဟုတ်တာတွေ မဟုတ်တာတွေ လုပ်မနေနဲ့။ မီးကိုလည်း ခေါင်းထဲမထည့်နဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မီးက ကိုကြီးညီမ မဟုတ်လား။ နောက်မှတွေ့မယ် မီး သွားပြီ”

ချယ်ရီက အပူအပင်ကင်းစွာ တံခါးဖွင့်ပြီး ထွက်သွားသည်။ ကျနော့်မှာသာ တော်တော်နှင့် ပြန်လည်တည်ဆောက်၍ မရ။ တချိန်က ချယ်ရီနှင့် နီးနီးကပ်ကပ် နေခဲ့ဖူးသည်မှာ အိမ်ထောင်မပြုခင် အချိန်များဆီကဖြစ်ပြီး မြတ်နှင့် လက်ထပ်ပြီးသည့်နောက်ပိုင်းတွင် ယခုလို ကိစ္စမျိုး မကြုံဖူးခဲ့ပါ။ လူပျိုဘဝနှင့် အိမ်ထောင်သည်ဘဝကို တိတိကျကျ ခွဲခြားနေနိုင်ရန် ကျနော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြဌာန်းထားသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

လူဆိုသော သတ္တဝါမှာ မိမိစိတ်နှင့် မိမိခန္ဓာကို မိမိပိုင်သည်ဟု ထင်နေသည်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်မသွားခင် အချိန်များမတိုင်ခင် အထိသာပဲ ဖြစ်လိမ့်မည် ဆိုသည်ကို ကျနော်က ကိုယ်တွေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ခြင်းပဲ ဖြစ်သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည့်အပြင် ကျနော့်ဘက်က နောက်ဆုံးအခြေအနေရောက်မှ အထိအတွေ့ကို မရှောင်နိုင်ဖြစ်ရခြင်းအပေါ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မကျေမနပ်ဖြစ်မိသည်။ ထို့အပြင် ကျနော့်ဇနီး မြတ် အပြင် ချယ်ရီ့ကိုပါ အပြစ်ကျူးလွန်မိသည်ဟုသာ ခံစားရတော့သည်။

နောက်ဆုံး စိတ်ကို တင်းတင်းထားရင်း အလုပ်ခန်းကို ပိတ်ကာ ကျနော့်အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။ ကြော်ငြာအေဂျင်စီတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်သော ကျနော်၏ဇနီးမှာ မကြာခဏ ခရီးထွက်ရသူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူ ခရီးထွက်နေသည့် အချိန်မျိုးတွင် တခါတရံ ကျနော်က အလုပ်ခန်းတွင်ပင် နေလေ့ရှိသဖြင့် ညက အိမ်ပြန်မအိပ်ခြင်းမှာလည်း ကျနော်တို့ကြားထဲတွင် ထူးထူးခြားခြား ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်လှပါ။

ကျနော် အိမ်သို့ပြန်ရောက်တော့ မြတ်က အိပ်ပျော်နေသည်။ ခရီးပန်းလာ၍ထင့်။ ကျနော်လည်း ရေမိုးချိုး အဝတ်အစားလဲကာ မြတ်၏ဘေးတွင် ခွေခွေလေး ဝင်လှဲလိုက်တော့ မြတ်က နိုးလာသည်။

“ကို . . တစ်ညလုံး အလုပ်တွေ သွားလုပ်နေတာလား”

“ဟုတ်ဘူး .. မနေ့က အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ကောင်တွေ ချိန်းလို့ သွားသောက်တာ။ ပြန်လာတော့ ညဉ့်နက်နေတာနဲ့ အိမ်ပြန်မလာလိုက်တော့တာ။ နည်းနည်းလည်း မူးသွားလို့”

“‌ဪ . . ကို . .အိပ်ဦးမို့လား”

“အိပ်ပါဘူး . . မြတ်အိပ်နေလို့ ကိုယ်လည်း ဝင်လှဲတာ”

“အင်း”

မြတ်က ကျနော့်ကို လာဖက်ထားတော့ ကျနော်လည်း ပြန်ဖက်ထားဖြစ်လိုက်သည်။ တခါ မြတ်က ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွလေး ကိုက်ဆွဲတော့ ကျနော်က သူ့နှုတ်ခမ်းကို ကျနော့်နှုတ်ခမ်းနှင့် ပြန်ပြီး ဖိဆွဲထားဖို့ ကြိုစားသည့်အခါ သူ၏ခေါင်းကို တဖက်ရမ်းလိုက်ပြီး ကျနော့်ကို ပြောင်စပ်စပ်လေး လုပ်ပြတော့သည်။ ကျနော်က မနိုင်ဘူးဆိုသည့်သဘောနှင့် သူ့ကို ဖက်ထားသည့်လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး ပက်လက်လှန်ကာ အိပ်လိုက်တော့ မြတ်၏ လက်တဘက်က ကျနော့ပေါင်ကြားထဲသို့ ရောက်လာသည်။

“ကဲ . . လက်ရာခြေရာ စစ်ကြည့်ရအောင်။ ကြားထဲမှာ သုံးထားတာရှိမရှိ”

မြတ်က ကျနော့်အား နောက်ရိုးနောက်စဉ်အတိုင်း နောက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ကျနော့်မှာက ထူပူသွားသည်။ အတတ်နိုင်ဆုံး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားသော်လည်း ရုတ်တရက် ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်သွား၏။ မြတ် မရိပ်မိခင်အချိန်မှာပင် ကျနော်က အကြံတစ်ခုရသွားပြီး သူ့ရင်ခွင်ကို မျက်နှာအပ်ပြီး အင်္ကျီပေါ်ကနေပင် မြတ်၏ နို့တွေကို စို့ပစ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် မြတ်၏ မျက်လုံးတွေ စင်းသွားပြီး သူ့လက်ရောက်နေပြီဖြစ်သည့် ကျနော့်ပစ္စည်းကိုလည်း ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

မြတ်သည် နို့အစို့ခံရခြင်းကို ပို၍ မက်မောကြောင်းကျနော် သိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် သူသဘောကျသည့်ပုံစံအတိုင်း နို့သီးခေါင်းထိပ်ကလေးတွေကို လျှာဖျားထိပ်ကလေးနှင့် တို့ပေးလိုက် နို့သီးရင်းရှိ အညိုရောင်ဧရိယာတဝိုက် လျှာဖျားနှင့် လှည့်ယက်ပေးလိုက် လုပ်လေလေ မြတ်၏ ခံစားမှုတွေက အရှိန်တက်လေလေ ဖြစ်သည်။ လက်တဘက်ကတော့ အခြားတဘက်ကို ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်ပေးနေလိုက်သည်။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် မြတ်၏ နို့တွေကို စို့ပြီးသောအခါ ကျနော်က မြတ်၏ ပေါင်ကြားထဲက ပုံ့ပုံ့လေးကို စမ်းကြည့်လိုက်တော့ အရည်တော်တော်ရွှဲ၍ နေပြီ။ မြတ်က သူ၏ပုံ့ပုံ့လေးအား လျှာနှင့်လျက်ခြင်းကိုတော့ လုံးဝမကြိုက်။ ဟိုးအရင်အကြောင်းမသိခင် သမီးရည်းစားဘဝတုန်းကတော့ ကျနော်က မြတ်တစ်ယောက် ရှက်နေသဖြင့်ဟုထင်ခဲ့မိပြီး အတင်းဇွတ်ကာ ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်း သူက သေချာရှင်းပြသဖြင့် ကျနော်က မြတ်နှင့် လုပ်ဖြစ်ကြသည့်အချိန်တိုင်း ထိုကိစ္စကို ကျော်ပစ်လိုက်သည်ချည်းသာဖြစ်သည်။

အခုလည်း သူ အဆင်သင့်ဖြစ်လောက်ပြီဟု ယူဆကာ ကျနော်က နို့စို့နေတာကိုရပ်ကာ ပုဆိုးကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး မြတ်၏ပေါင်ကြားတွင် နေရာဝင်ယူလိုက်သည်။

“ကို နေဦးလေ”

မြတ်က ပြောပြီး အားယူထကာ ကျနော့်ပစ္စည်းကို ငုံခဲလိုက်သည်။ ကျနော်က မြတ်၏ ခေါင်းလေးကို ထိန်းထားပေးရင်း မြတ်စုပ်ပေးနေသည်ကို အာရုံထားကာ ဇိမ်ခံနေလိုက်သည်။ ခဏနေတော့မှ

“မြတ် . . တော်တော့လေ. . ကိုယ် လုပ်ချင်နေပြီ”

မြတ်က ကျနော့်ကို ပြုံးပြကာ ပြန်လှဲနေလိုက်သည်။

“ကို . . မြတ်ဘယ်လို နေပေးရမလဲ”

“မြတ်ကြိုက်တဲ့ပုံနဲ့ နေကွာ”

“ဒါဆို မြတ် အပေါ်ကနေ မြင်းစီးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို နေလက်စနဲ့ နေလိုက်ဦး။ ရိုးရိုးလေး အရင်သွားမယ်”

“အိုခေ”

ကျနော်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ကျနော့်ပစ္စည်းကို သူ့ပုံ့ပုံ့လေး၏ အဝသို့ တေ့လိုက်သည်။

“ကို ဖြည်းဖြည်းနော် . . အတင်းဆောင့်မထည့်လိုက်နဲ့”

“အင်း . .”

ကျနော်က ထိုပုံစံအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက် လုပ်ရင်း မြတ်လည်း အလိုက်သင့် ပြန်နေရင်း မြတ်တစ်ယောက် ကျနော့်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆွဲဖက်ထားရင်း အောက်ကနေ ကော့ထိုးရုန်းကန်ရင်း ငြိမ်ကျသွားပါသည်။ ကျနော်တို့စလုပ်သည့်အချိန်က ဘာမှမရှိသေး။ သူက ခရီးတောင် ရောက်သွားပြီ။ ကျနော်က သူ့အပေါ်တွင် ခပ်ဖွဖွလေးနေရင်း ကျနော့်ပစ္စည်းကို ခဏစိမ်ထားရင်းက ညှစ်ပြီး ကစားပေးတော့ မြတ်ကလည်း အားကျမခံပြန်ညှစ်ထားသည်။ ခဏလောက် အပြန်အလှန် ကစားကြပြီးမှ ကျနော်က အနည်းငယ် သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက် လုပ်ကြည့်တော့ မြတ်၏ မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့သွားကာ

“အ . . . အား . .”

“မြတ် ကောင်းတာလား နာတာလား”

ကျနော်က သိသိကြီးနှင့် မေးခြင်းဖြစ်သော်လည်း မြတ်က ခေါင်းကိုသာ ရမ်းပြသည်။ သူ့အော်သံက ကောင်း၍ အော်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ကျနော် သိပြီးဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် အလွန်ချစ်ကြသူတွေမို့ မြတ်၏ လေသံကြားရုံဖြင့် ဘာဖြစ်နေသည်ဆိုခြင်းကို ကျနော်သိနေသည်ပဲ။

“မြတ်နာရင် ကိုယ် ရပ်လိုက်မယ်လေ”

“ဟင့်အင်း .. ရတယ် မြတ် ကို့ကို ကုန်းပေးမယ်”

“အင်း”

မြတ်နာနေမှန်း ကျနော်သိသော်လည်း တို့လို့တန်းလန်းဖြစ်နေသော ကျနော့်အဖြစ်ကြောင့် အမြန်အဆုံးသတ်လိုက်ချင်သည့် စိတ်နှင့် အင်း ဟု ပြောလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်ပါသည်။ မြတ်က ကုန်းလိုက်တော့ ပြူထွက်လာသည့် သူ့ပုံ့ပုံ့လေးကို ကျနော့်လက်ညှိုနှင့် လက်မကို သုံးကာ ဖြဲလိုက်ပြီး ကျနော့်ပစ္စည်းကို ထိုးထည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အလွယ်တကူ ဝင်မသွားနိုင်ပဲ အဝတွင်ပင် ကြပ်၍နေသည်။ မြတ်၏ ပုံ့ပုံ့လေးမှာ ယခုအခါတော့ ခြောက်သွေ့၍ နေပြီ။ ကျနော် ပြန်လည် စိုစွတ်လာစေရန် (မြတ်မကြိုက်မှန်းသိသော်လည်း) ကျနော့်လျှာကို အခေါင်းပေါက်ထဲသို့ထည့်၍ ကစားပေးလိုက်တော့ မြတ်က

“ကို . . တော်ပြီ . . ပါးစပ်နဲ့ မလုပ်နဲ့တော့”

“အထဲမှာ အရမ်း ခြောက်နေပြီမြတ်ရဲ့။ မြတ် စိတ်မပါတော့ဘူးမလား အဲဒါကြောင့်”

“ဟင့်အင်း မြတ် ကို့ကို စုပ်ပေးမယ်”

မြတ်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ထကာ ကျနော့်ကို စုပ်ပေးတော့သည်။ မြတ်ကိုကြည့်ရသည်မှာ ကျနော့်ကို ချစ်သည့်စိတ်တစ်ခုထဲနှင့်သာ စုပ်ပေးနေကြောင်း သိသာလွန်းနေသည်။ မြတ်၏မျက်နှာတွင် လိင်စိတ်ဖြစ်နေခြင်းကို မတွေ့ရတော့။ လိင်စိတ်မပါပဲနှင့် ထိုသို့အစုပ်ခံနေရခြင်းမှာ ကျနော့်အတွက်လည်း သက်တောင့်သက်သာ မရှိလှပါ။ ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်ခြင်းသည် ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်တော့ဘဲ အချိန်အနည်းငယ်ပင် ကြာ၍နေပြီ။

ကျနော်နှင့် မြတ်တို့ လိင်ဆက်ဆံကြတိုင်း မြတ်ကချည်း အလျင်အမြန် ပြီးသွားတတ်သည်။ ပြီးသွားပြီဆိုလျှင်လည်း မြတ်၏အထဲတွင် အရည်များထပ်မထွက်လာတော့။ ကျနော်က ဘယ်လိုဘဲ ကြိုးစားကြိုးစား မြတ်က နောက်တခါ ထပ်မဖြစ်တော့ချေ။ ချောဆီထည့်ကာ လုပ်ပြန်တော့လည်း မြတ်ကိုယ်တိုင် စိတ်မပါတော့တာမို့ ကျနော်ပါ စိတ်က အီလည်လည်ကြီး ဖြစ်ရသည်။ ကျနော်လည်း မြတ်ကို ဆွဲထူကာ ရင်ခွင်ထဲတွင် ထည့်ပြီး ဖက်ထားလိုက်သည်။ မြတ်က မျက်ရည်များဝဲနေသည်။ ကျနော်က ဘာမှမဖြစ်သလို နေရသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ မြတ်ရဲ့”

“ကိုရယ် … မြတ်လေ . .”

မြတ်က ဆက်မပြောနိုင်ဘဲ အသံတွေ တိမ်ဝင်သွားသည်။

“မြတ် . . ဆရာဝန် ပြကြည့်မလား”

“ဟာ . . မပြချင်ပါဘူး … ရှက်စရာကြီး။ မပြဘူးနော် . . ကို. . လုံးဝမပြဘူး။ ကို လုပ်ချင်ရင် မြတ်ကို အတင်းလုပ်ချင်လုပ်။ မှိတ်ကြိတ်ခံမယ်။ ဆရာဝန်တော့ မပြဘူး”

ကျနော်က မြတ်ကို စကားမပြန်ဘဲ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်သာ ဖက်ထားမိသည်။

“ကို . . ဒါမှမဟုတ် ကို့အတွက် အဆင်ပြေမဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်လောက် ရှာချင်ရှာလေ”

“ဘာ . . ”

“မြတ်အကောင်းပြောတာ”

“မဟုတ်တာ မြတ်ရယ်. . .”

“ကို မြတ်ကို သစ္စာရှိတာ သိပါတယ် . . ။ ဒါပေမဲ့ မြတ်က ကို့အတွက် ”

မြတ် မျက်ရည်များ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက်ကျကာ ငိုချလိုက်တော့သည်။ ကျနော့်ကို မြတ်က သစ္စာရှိတာသိပါတယ်ဟု ပြောလိုက်ချိန်တွင် ကျနော်က မနက်က အဖြစ်အပျက်များကို မျက်လုံးထဲတွင် တန်းစီ မြင်ယောင်ကာ ပူထူသွားသည်။

“ကဲ မြတ် မဟုတ်တာတွေ လျှောက်ပြောပြီး ငိုမနေနဲ့တော့။ ထ ကိုယ်လည်း ဗိုက်ဆာပြီ။ တစ်ခုခု ချက်စားရအောင်။ ကိုယ့်မိန်းမ လက်ရာလေးတွေ မစားရတာ ကြာပြီ”

“ကိုစားချင်ရင် ကြက်ဥကြော်ပဲ စားရမှာ။ ညနေမှ ဈေးသွားဝယ်ရမယ်”

“ကြက်ဥကြော်ဆိုလည်း စားမယ်ကွာ ထထ”

– – – – – – – – – –

ကလောမြို့ကလေးသည် ဟိုးယခင့်ယခင်များနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေပြီဖြစ်သော်လည်း လှပစိုပြေမှုများကတော့ လျော့မသွားသေးချေ။ ခရီးသွားရာသီဖြစ်သဖြင့် လူများကတော့ တဆိတ်များနေသည်ဟုထင်ရသည်။ ကျနော်နှင့်မြတ်တို့နှစ်ယောက် အတူ ခရီးမထွက်ဖြစ်သည်မှာ တော်တော်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် ထွက်လာခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ပုံမှန် ခရီးသွားများလို ကလောမှတဆင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ဆက်သွားကြဖို့ အစီအစဉ်တော့ ကျနော်တို့တွင် မရှိပါ။ မနက်ကို ဟိုတယ်ကကျွေးသည့် မနက်စာစားပြီးလျှင် နေ့လည်စာ စားသည့်အချိန်မှ အပြင်ထွက်၊ စားပြီးလျှင် ပြန်နား၊ ညစာစားချိန်မှ တခါပြန်ထွက်မည်။ ပြီးလျှင် ဟိုတယ်သို့ ပြန်ဝင်မည် ဟူသော အချိန်ဇယားနှင့် ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကိစ္စတစ်ခုကို ဦးတည်ကာ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျနော်နှင့် မြတ်တို့ ဘာကိုမှန်းမသိ စိုးထိတ်၍နေသည်။ ဟိုတယ်ခန်းထဲ ရောက်နေသည့် အချိန်များတွင်လည်း တီဗွီကြည့်ရင်းသာ အချိန်ကုန်ခဲ့ကြသည်က များသည်။ ကျနော်ရော မြတ်ပါ လိင်ဆက်ဆံခြင်းပြုဖို့ တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။ နောက်ဆုံး ကျနော်က တီဗွီကိုကြည့်ရင်း ကျနော့်လက်မောင်းပေါ်တွင် ခေါင်းအုံးထားသော မြတ်၏ ရင်သားများကို ကျနော်က ခပ်ဖွဖွလေး ပွတ်ပေးလိုက်တော့ မြတ်၏ နို့သီးခေါင်းလေးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထောင်ထလာသည်။ ရင်သားလုံးများကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းကြမ်းလေး ဖျစ်ညှစ်လိုက်ပြီး နို့သီးခေါင်းလေးကို လက်ညှိုးထိပ်နှင့် ပွတ်ပေးလိုက်သောအခါ မြတ်ကလည်း အလိုက်သင့် ကျနော့်ပေါင်ကြားထဲကို သူ့လက်ထည့်လိုက်ပြီး ကျနော့်ပစ္စည်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“ကို . . မြတ် အရင်မှုတ်ပေးမယ်”

ကျနော်က မြတ်ကိုပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့ မြတ်က ကျနော့်ပုဆိုးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆွဲချွတ်ကာ သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ကျနော့်ပစ္စည်းကို သွင်းကာ အားရပါးရ ဆွဲစုပ်တော့သည်။ မြတ်က သူတခါမှ မမြင်ဖူးသည့်အရာတစ်ခုလို ကျနော့်ပစ္စည်းအား ဆွဲစုပ်ပေးရင်း တခါတခါ လည်ချောင်းထဲအထိပင် ဆွဲသွင်းလိုက်သေးသည်။ ပြီးမှ ဝေါ့ခနဲဖြစ်ကာ ကျနော့်ပစ္စည်းကို ထုတ်လိုက်ရင်း

“ကို ပြီးခါနီးတဲ့အထိ မှုတ်ပေးမယ်”

“တော်ပါတော့ကွယ် .. မြတ်ကလေး ပင်ပန်းနေပါပြီ”

“အကောင်းပြောတာ ကိုရဲ့”

ပြောပြီး ချက်ချင်းပဲ ပြန်ဆွဲစုပ်လိုက်သဖြင့် ကျနော်လည်း ဘာမှမပြောသာပဲ လှဲနေရာမှ အားယူထကာ မြတ်၏ ရင်သားတွေကို ကိုင်တွယ်နေလိုက်သည်။ မြတ်၏ပါးစပ်ထဲတွင် မြန်မြန်ပြီးသွားစေရန် စိတ်ကို သွင်းထားလိုက်သည်။ တချက်တချက် ကျနော်က ကော့ကာကော့ကာ ထိုးလိုက်သေးသည်။ မြတ်တစ်ယောက် မျက်လုံးကလေးပြူးသွားပုံက ချစ်စရာပင် ကောင်းနေသေးတော့သည်။ မြတ်၏ ချစ်စရာရုပ်ကလေးကို ကြည့်တော့ ကျနော်က သနားသွားကာ စိတ်ကတမျိုးဖြစ်ပြီး ပြီးဖို့ဝေးသွားပြန်သည်။

“ကဲ မြတ်ရေ ခဏနားလိုက်ဦး … ”

မြတ်က စုပ်နေသည်ကို ရပ်လိုက်တော့ ကျနော်က မြတ်၏ပေါင်ကြားကို ဖြဲပြီး နေရာဝင်ယူလိုက်သည်။ မြတ်က ဂါဝန်ဝတ်ထားသဖြင့် ကျနော် ထွေထွေထူးထူး အားမထုတ်ရပါ။

“သူနဲ့ မတွေ့ရတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ”

ပြောပြီး ကျနော်က အရည်များနှင့် ပျစ်ချွဲနေပြီဖြစ်သော မြတ်၏ အစေ့ကလေးကို လျှာဖျားလေးနှင့် ယက်လိုက်သည်။ ကလောသို့ မလာခင်လေးကမှ ရိတ်သင်ထားသော မြတ်၏ပစ္စည်းကလေးမှာ အလွန်ပင် ယက်ချင်စရာ ကောင်းနေလေသည်။ မြတ် မကြိုက်မှန်းသိပေမဲ့ ဒီတခါတော့ ကျနော်က ထိန်း၍မနေတော့။ အစေ့ထိပ်ကလေးတွေကို ကျနော်က နှုတ်ခမ်းနှင့် ဆွဲစုပ်လိုက်တော့ မြတ်ဆီက အသံထွက်လာသည်။

“ကို့”

“ကို . . မရတော့ဘူး မြတ်ကို မြန်မြန်လုပ်ပေးတော့”