တနေ ဝင်သော်

အချိန်က တတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး ပြီးဆုံးပြီးတဲ့နောက် တစ်နှစ်တိတိ ကာလ ။

ကမ္ဘာစစ်ကြီးမို့ တစ်ကမ္ဘာလုံးက နိုင်ငံတိုင်းလိုလို ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့သည် ။ လုံးဝ မြေပုံပေါ်က ပျောက်သွားတဲ့ နိုင်ငံတွေ ရှိကြသလို သန်းပေါင်းများစွာသော လူတွေ သေကြေပြီး လုံးဝ နလံမထူနိုင်တဲ့ တိုင်းပြည်တွေလည်း အများကြီး ။ နျူကလီးယား ဗုံးတွေ တဖက်နဲ့တဖက် ပစ်ခတ်ကြသလို ဓာတုဗေဒ အဆိပ်ဗုံးတွေကိုလည်း ကြဲချကြသည် ။ ဖောက်ခွဲကြသည် ။ ပစ်ခတ်ကြသည် ။ လည်ပတ်နေတဲ့ဟာတွေ အကုန် ရပ်ဆိုင်းသွားသည် ။

အစိုးရ မရှိတော့ ။ စစ်တပ် မရှိတော့ ။ ဆေးရုံ မရှိတော့ ။ ရဲတွေ ထောင်တွေ ဘာမှမရှိတော့ ။ အုပ်ချုပ်ရေးမဲ့သွားတဲ့ အခြေအနေကို ပြန်ရောက်သွားသည် ။ သတ်ချင်ရင် သတ်နိုင်သည် ။ တိုက်ခိုက်လုယူချင်ရင် တိုက်ခိုက်လုယူနိုင်သည် ။ မင်းမဲ့စရိုက်နဲ့ထင်တိုင်းကြဲကုန်ကြတဲ့ လူဆိုးသူခိုး လူရမ်းကားတွေ မင်းမူနေတဲ့ အခြေအနေဆိုးမှာ ကိုယ့်ဖာသာ ကိုယ့်အတွက် ကာကွယ် ခုခံကြရသည် ။ အားနည်းသူ အသက်ကြီးသူနဲ့ မိန်းမသား အများစုသည် အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျမှုတွေကို ခံကြရသည် ။

ဒီဇင်ဘာလရဲ့ အစောပိုင်း ။

တောင်ကြားလမ်းလေးအတိုင်း မြင်းစီးလာတဲ့ လူတစ်ယောက်သည် ချိုင့်ဝှမ်းကြီးထဲက တဲအိမ်ငယ်လေး တစ်စုကို မျှော်ကြည့်နေသည် ။

စစ်ပြန်ကြီး ဘခက် ။

စုတ်နွမ်းနေတဲ့ တောဆောင်း စစ်ဦးထုပ်ကို ငိုက်ငိုက်ဆောင်းထားတဲ့ ဘခက်သည် မီးသေနေတဲ့ ဆေးပြင်းလိပ်တိုကို ခဲထားသည် ။ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စစ်ဒဏ်တွေကို ခံခဲ့ရတဲ့ ဘခက်ရဲ့ ကြမ်းထော်နေတဲ့ မျက်နှာကြီးမှာ မရိပ်မသင်ဘဲထားလို့ ဗလပျစ် ထူနေတဲ့ ပါးသိုင်းမွေး မုတ်ဆိတ်မွေးတွေက ဖရိုဖရဲနဲ့ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်နေသည် ။ အေးစိမ့်တဲ့ ရှမ်းပြည်ရဲ့ ရာသီဥတုကို စောင်ကြမ်းကြီးတစ်ထည်နဲ့ ပတ်ရစ်ပြီး ကာကွယ်ထားတဲ့ ဘခက်သည် သူ့မြင်းကြီး ” ညိုတုတ် ” ကို ခပ်မှန်မှန်လေးစီးပြီး ချိုင့်ဝှမ်းကြီးထဲက ရွာပျက်လေးဆီကို ဦးတည်လိုက်သည် ။

ကမ္ဘာနဲ့အဝန်း ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့ နျူကလီးယားစစ်ပွဲကြီးကြောင့် လူတွေ အစုလိုက် အပြုံလိုက် သေကြေပျက်စီးသွားခဲ့ပေမယ့် ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ လူတချို့သည် လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည် ။ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ကြသည် ။ စစ်ပြန်ကြီးဘခက် တစ်ယောက် အပါအဝင်ပေါ့ ။

စစ်ကြီး ဖြစ်နေတဲ့အချိန် ကွဲကွာသွားခဲ့တဲ့ ချစ်ဇနီးလေး မေရီကို ဘခက်တစ်ယောက် တစ်ရွာဝင် တစ်မြို့ထွက်နဲ့ ရှာဖွေနေခဲ့တာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိနေပြီ ။ ယခုတိုင် သူ့ဇနီးချောလေးကို မတွေ့သေး ။ တချို့ကလည်း စစ်ကြောင့် သေဆုံးပျောက်ကွယ်သွားတာ ဖြစ်မည်.. လက်လျှော့လိုက်ပါတော့လို့ တိုက်တွန်းကြပေမယ့် ဘခက်ကတော့ စိတ်မလျှော့သေးဘဲ မြင်းတစ်ကောင် သေနတ်တစ်လက်နဲ့ ခရီးဆက်ရှာဖွေနေဆဲဖြစ်သည် ။

ရွာပျက်လေးဆီက လှုပ်ရှားမှုလိုလို တွေ့လိုက်လို့ ဘခက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှုန်မှိုင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားသည် ။ မြင်းကုန်းနှီးမှာ ချည်ထားတဲ့ အဝေးကြည့် မှန်ပြောင်းကို ဖြုတ်ယူပြီး ရွာပျက်လေးဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည် ။

————————-

လုံမေ ။ အသက်က ၁၈နှစ် ။ ဖြူဆွတ်ဆွတ်အသား ။ ရင်မို့မို့ ခါးသေးသေး တင်ကားစွင့်စွင့် ကောင်မလေး ။

စစ်ပွဲကြီးက အဆိပ်ငွေ့မသင့်ဘဲ ကံကောင်းလို့ လွတ်လာပြန်တော့လည်း လူရမ်းကားတစ်စုရဲ့ လက်တွင်းကို ကျဆင်းနေသည် ။ လက်ပြန်ကြိုး အတုပ်ခံနေရတဲ့ လုံမေသည် တဲပျက်ထဲက မြေကြမ်းပြင်မှာ ဘေးတစောင်းလေး လဲကျနေသည် ။ စုတ်ပြဲနေတဲ့ ယောက်ျားဝတ် ရှပ်လက်တိုလေးက ပေရေညစ်တူးလွန်းနေသည် ။ စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ ထမိန်နွမ်းလေးကလည်း ထို့အတူဘဲ အရောင်မပေါ် ညစ်ပေနေသည် ။

တဲပျက်လေးတစ်လုံးထဲမှာ လုံမေ ဘေးတစောင်းလေး လဲနေသည် ။ နယ်ခြားဒေသ တောနက်နက်ထဲက ရွာငယ်လေးမှာ နေတဲ့ လုံမေသည် စစ်ကြီးဖြစ်ချိန်မှာ အဆိပ်ငွေ့ မမိဘဲ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ပေမယ့် သူမလိုဘဲ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူရမ်းကားတစ်စုရဲ့ ဖမ်းဆီးတာကို ခံလိုက်ရသည် ။

လူ့ဘောင်အဖွဲ့အစည်း မရှိတော့တဲ့ စစ်လွန်အချိန်အခါ ။ ဥပဒေဆိုတာ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ မသိကြတဲ့ ကာလ ။ ခွန်အားကြီးသူက ခွန်အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်..၊ လက်နက်ရှိတဲ့လူက လက်နက်မဲ့သူကို ဗိုလ်ကျမှုတွေက ဟိုးတုန်းက အုပ်ချုပ်သူတွေနဲ့ ဥပဒေတွေနဲ့ ရှိနေတုန်းကတောင် ရှိခဲ့တာ၊ အခုလို တိုင်းပြည်ပျက်စီးပြီးတဲ့နောက် မင်းမဲ့စရိုက် လူဆိုးသူခိုးတွေ သောင်းကျန်းချင်တိုင်း သောင်းကျန်းတဲ့ အချိန်အခါမှာတော့ ဆိုဖွယ်မရှိတော့ပြီ ။

လုံမေရဲ့ တဲလေးထဲကို လူရမ်းကားတစု ဗြုံးဆို ရောက်လာပြီး လုံမေကို အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းလိုက်ကြတာ ။ လူရမ်းကားတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ဗိုလ်ဇရက် ။

“ကောင်မလေးရဲ့ စနေနှစ်ခိုင်ကို ကြည့်ကြစမ်း….”

“အာပါးပါး…….လှလိုက်တာ….”

“မိန်းမတစ်ထောင်မှာ တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ခဲယဉ်းတယ်….။ ဒီလိုနို့မျိုး….. ရှားမှရှား…..”

ဗိုလ်ဇရက်ရဲ့ လက်ဖဝါးကြမ်းကြမ်းကြီးတွေက လုံမေရဲ့ ရင်သားတွေကို ရမ်းရမ်းကားကား ဆုပ်ညှစ်သည် ။

“အို… မကိုင်နဲ့…..။ နင့်အမေ နင် သွားကိုင်ပါလား…… ဖာခေါင်းရဲ့….”

နှုတ်သီးကောင်း လျှာပါး လုံမေရဲ့ ဆဲသံတွေ မိုးမွှန်သွားသည် ။ ဗိုလ်ဇရက်က လုံမေရဲ့ ဆဲသံတွေကို သဘောကျသွားတဲ့အလား တဟားဟား အော်ရယ်လိုက်သည် ။

ဗိုလ်ဇရက်က နယ်လှည့်ပြီး ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်လုယက် မုဒိန်းကျင့်သည် ။ သူ့ကို အားကျပြီး သူ့လက်အောက်ကို ခိုဝင်လာတဲ့ လူရမ်းကားတွေ ရှိလာပြီး အင်အားကောင်းတဲ့ အဖွဲ့ကြီး ဖြစ်လာသည် ။ မိန်းမတွေကို တွေ့ရင် ဖမ်းသည် ။ မုဒိန်းဝိုင်းကျင့်သည် ။ လိုချင်တဲ့လူရှိရင် ရောင်းသည် ။ တချို့ လူစုတွေက မိန်းမတွေကို ကျွန်အဖြစ်နဲ့ ခိုင်းဖို့ မယားအဖြစ် ပြုကျင့်ဖို့ ဝယ်ယူကြသည် ။ ပစ္စည်းချင်း လဲကြသည် ။ ငွေကြေးစနစ် မရှိတော့တာကြောင့် ရှေးခေတ်တုန်းက ကျင့်သုံးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းချင်းလဲစနစ် ( ဘာတာစစ်စတန် ) ထွန်းကားနေသည် ။

လုံမေက ဖြူဖြူဖွေးဖွေး လုံးလုံးတင်းတင်းလေး ။ ဗိုလ်ဇရက်က မြင်တာနဲ့ သဘောကျသွားသည် ။ ဈေးကောင်းရမယ့်ဟာလေး ။ ခိုင်းကောင်းမယ့် လိုးကောင်းမယ့် ဟာလေးဆိုပြီး ချက်ချင်း ဝိုင်းဖမ်းဖို့ တပည့်တွေကို အမိန့်ပေးခဲ့သည် ။ သူ့တပည့်တွေက လုံမေကို ဖမ်းပြီး ကြိုးတန်းလန်းနဲ့ ဆွဲခေါ်ခဲ့ကြသည် ။ သူတို့အုပ်စုရဲ့ နောက်ကို လုံမေ တစ်တောင်ကျော် တစ်တောင်ဆင်း လိုက်ခဲ့ရသည် ။ မကြာခင် သူတို့ လုံမေကို သားမယားပြုကျင့်ကြတော့မည် ဆိုတာကို လုံမေ သိသည် ။ ဗိုလ်ဇရက်က တားထားလို့ တပည့်တွေက ဘရိတ်အုပ်နေကြတာ ။

တောင်ကြားလမ်းလေးအတိုင်း ချိုင့်ဝှမ်းကြီးထဲက ရွာပျက်လေးကို ရောက်တော့ ဗိုလ်ဇရက်က

” ဒီရွာပျက်မှာ ခဏနားမယ်……”

လို့ အော်ဟစ်ပြောလိုက်သည် ။ လုံမေကို တဲပျက်လေး တစ်လုံးထဲမှာ ဒူးထောက်ခိုင်းထားသည် ။ လုံမေ အစာပြတ်ရေငတ်နေတာ ကြာပြီဆိုတော့ မြေကြီးပေါ်ကို လဲကျသွားခဲ့သည် ။

” ငတူပီ.. ကောင်မအနားကို မကပ်နဲ့နော်….။ မင်း လီးသရမ်းတတ်တာ ငါသိတယ်….။ လုပ်ရဲလုပ်ကြည့် မင်းလီးကို အရင်းကနေ ဖြတ်ပစ်မယ်….။ ခွေးမသား….”

ဗိုလ်ဇရက်က သူ့တပည့်ကို လှမ်းကြိမ်းလိုက်သည် ။

ထိုအခိုက်… ရွာပျက်ဆီကို မြေနီလမ်းကလေး အတိုင်း လူတစ်ယောက် လာနေတာကို ဗိုလ်ဇရက် တွေ့လိုက်သည် ။

” ဟေး…..အားလုံး…….လူလာနေတယ်…..”

ဗိုလ်ဇရက်ရဲ့ အော်သံကြောင့် သူ့တပည့်တွေ အားလုံး လွယ်ပိုးထားတဲ့ မောင်းပြန်ရိုင်ဖယ်တွေကို လာနေတဲ့လူဆီကို ထိုးချိန်လိုက်ကြသည် ။ ဒီလူက သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို အပေါ်ကို မြှောက်ပြီး…..

” ကျနော်.. ဗိုလ်ကြာထွန်းဖြူရဲ့ တပည့်ပါ….။ ကျနော်တို့ဆရာက ဗိုလ်ဇရက်ဆီကို လွှတ်လိုက်လို့ လာခဲ့တာပါ……”

လို့ ပြောလိုက်သည် ။ ဗိုလ်ဇရက်က

” ငါ ဗိုလ်ဇရက်ဘဲ….. ဘာကိစ္စလဲကွ…..”

လို့ မေးလိုက်သည် ။ သူ့လက်ထဲက ပွိုင့် ၄၅ ပစ္စတိုကြီးကတော့ တန်းတန်းမတ်မတ် ချိန်ရွယ်ထားနေဆဲဘဲ ။

” ဗိုလ်ဇရက်ကြိုက်တဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေ သူ့ဆီမှာ ရထားတာကြောင့် ဗိုလ်ဇရက် လဲချင်ရင် လာလဲပါလို့ ပြောခိုင်းလိုက်ပါတယ်……”

” ဟေ….. ဟားဟားဟား…… အေး…. ကြာထွန်းဖြူကို ပြောလိုက်…. သူကြိုက်တဲ့ဟာတွေလည်း ငါရထားတယ်လို့…..။ ငါ လာခဲ့မယ်…. ပြောနေကြာတယ်….. အခုဘဲ သွားလိုက်မယ်ကွာ…။ မင်းရော မင်းဆရာဆီကို ပြန်မှာလား…။ ငါနဲ့ ပြန်လိုက်လို့ရတယ်…. ထော်လာဂျီနဲ့ သွားမယ်. . .”

ဝါထိန်နေတဲ့ သွားကြီးတွေပေါ်အောင် ရယ်မောရင်း ဗိုလ်ဇရက်က သေနတ်ကို ခါးက ကင်းဘတ်အိတ်ထဲကို ဇတ်ကနဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည် ။

ဗိုလ်ဇရက်နဲ့ တပည့်တွေ ထွက်သွားကြတော့ ထမင်းဟင်း ချက်နေတဲ့ တပည့်တချို့နဲ့ ငတူပီဘဲ ရွာပျက်မှာ ကျန်ခဲ့သည် ။ ငတူပီလည်း အနည်းဆုံး ဖင်လှန်ကြည့် နို့လှန်ကြည့်မယ်လို့ စဉ်းစားမိပြီး တဲစုတ်လေးထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်သည် ။ သူ့လက်စွဲတော် တရုတ်လုပ် အက်စ်အေအက်စ် ရိုင်ဖယ်ကို တဲနံရံမှာ မှီထောင်လိုက်သည် ။

လုံမေသည် မြေကြီးပေါ်မှာ ဘေးတစောင်းလေး လဲနေသည် ။ ဖင်ကားကားတွေကို ငတူပီ စိုက်ကြည့်ပြီး စိတ်တွေ ထလာသည် ။ လုံမေရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဖတ်ကနဲ ပွင့်လာသည် ။ မျက်လုံးပြူးကြီးနဲ့ အနားကို တိုးကပ်လာတဲ့ ငတူပီကို တွေ့လိုက်လို့ လုံမေ လန့်သွားသည် ။

” ဟိတ်.. နင်ဘာလို့ ငါ့အနား ကပ်လာတာလဲ…… စောက်ကောင်….”

” အံမာ….. ကောင်မက အောက်ကလည်းနေသေး လေကလည်း မြင့်လှချည်လား…..”

ငတူပီက လုံမေရဲ့ ချည်သား ဘလောက်စ်လေးရဲ့ လည်ဂုတ်နေရာကနေ ဆွဲမသည် ။

“စောက်ကောင်မ….. အေးဆေးနေ.. အသားမနာချင်နဲ့….”

ငတူပီက အနားက ကုတင်လေးပေါ်ကို လုံမေကို ချလိုက်သည် ။ ပြီးတော့ ရုတ်တရက် လုံမေရဲ့ ထမိန်စုတ်လေးကို ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်သည် ။ လက်ပြန်ကြိုး တုပ်ထားခံရလို့ လုံမေ ဘယ်လိုမှ မတားဆီးလိုက်နိုင်ဘူး ။ ထမိန်လေးသည် ငတူပီရဲ့ လက်ထဲကို ပါသွားသည် ။ လုံမေ အောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းသွားသည် ။ ဖင်တုံးလှလှတွေက ငတူပီရဲ့ အကြိုက် ။ ပေါင်တန်ရှည်ရှည် ဖြူဆွတ်ဆွတ်တွေ ကြားထဲက ဖောင်းမို့လွန်းနေတဲ့ အမွှေးရေးရေး ဖုံးနေတဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးက ပြေးယက်ချင်စရာ ။ လှလိုက်တဲ့ စောက်ဖုတ် ။

ငတူပီ စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ ။ အစက ထမိန်လှန်ပြီး ဖင်နဲ့ စောက်ဖုတ်ကို ကြည့်ရရင်ဘဲ ကျေနပ်ပါပြီ လို့ စဉ်းစားပြီး လုံမေဆီကို ဝင်သွားတဲ့ ငတူပီသည် စောက်ဖုတ်ကို တကယ်တမ်း တွေ့ရတော့ တအား လိုးချင်သွားသည် ။ သူ ဝတ်ထားတဲ့ ညစ်ပေစုတ်ပြတ်နေတဲ့ ကာကီဘောင်းဘီကြီးကို ချွတ်ချလိုက်သည် ။ အကြောအပြိုင်းပြိုင်း ထောင်ထနေတဲ့ သူ့လီးကြီးက မာတင်းကြီးထွားနေပြီ ။ ငေါငေါကြီး ထောင်နေပြီ ..။ ကုတင်စုတ်လေးမှာ ပက်လက်လေး ဖြစ်နေတဲ့ လုံမေရဲ့ ပေါင်တန်နှစ်ဖက်ကို သူ့လက်ကြီးတွေနဲ့ ဆွဲဖြဲလိုက်သည် ။

“စောက်ကောင် မုဒိန်းကောင် .. သေနာကြီး…. မလုပ်နဲ့နော်…. အသက်ချင်း လဲပလိုက်မယ်…..”

လုံမေက အကျင့်ခံရတော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်လို့ ခြေထောက်နဲ့ကန်ရင်း ပါးစပ်ကလည်း ဆဲဆိုနေသည် ။ ငတူပီရဲ့ လက်တစ်ဖက်က သူ့လီးတန်ကို အရင်းပိုင်းကနေ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လုံမေရဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲကို ထိုးသွင်းဖို့ ကြိုးစားလိုက်တဲ့အချိန် ငတူပီရဲ့ အနောက်ဖက်က

“ဟေ့ကောင်..ရပ်လိုက်စမ်း…..”

လို့ ပြောလိုက်တဲ့ အသံဩဩကြီးကြောင့် ငတူပီ ဆတ်ကနဲ တုန်သွားသည် ။

“ဘယ်သူလဲ…..”

သူနံရံမှာ ထောင်ထားတဲ့ အက်စ်ကေအက်စ် ရိုင်ဖယ်ဆီကို ပြေးသွားဖို့ ပြင်လိုက်ပေမယ့် အနောက်က လူက သူ့နောက်စေ့ကို မာကြောကြော အရာတစ်ခုနဲ့ တေ့ထောက်လိုက်လို့ ငတူပီ ခြေကားရား လက်ကားရားကြီး တန့်သွားသည် ။

“မလုပ်နဲ့လေ … မင်းကို ငါ ပစ်မသတ်ချင်သေးဘူး…..။ မေးစရာလေးတွေ ရှိသေးလို့…..”

“ဘာ…ဘာမေးမှာလဲ…..”

“သူ့ကို တွေ့လား.. တနေရာရာမှာ…။ သေချာ စဉ်းစားပြီး ဖြေ……”

မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ဓါတ်ပုံအဟောင်းလေးတစ်ပုံကို ပြလို့ ငတူပီ သေချာကြည့်လိုက်သည် ။

“မသိဘူး…မတွေ့ဖူးဘူး…..”

“သေချာတယ်နော် …”

“အင်း… သူက ဘယ်သူလဲ.. မင်းမယားလား…..”

“မင်းသိစရာ မလိုပါဘူး…..”

အနောက်ကလူက လက်တဖက်နဲ့ ငတူပီကို သေနတ်နဲ့ ထောက်ထားပြီး နောက်လက်တဖက်မှာ ကိုင်ထားတဲ့ ဓါးမြှောင်ကြီးနဲ့ လုံမေကို တုပ်ချည်ထားတဲ့ ကြိုးတွေကို ဖြတ်ပေးလိုက်သည် ။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ……”

ငတူပီက မေးလိုက်သည် ။

“သိလို့လည်း ဘာထူးမှာလဲ..။ မင်းက အခုဘဲ သေတော့မှာဘဲ…..”

“ဘာ….”

ထုန်း.. ဘောင်း…..

ပြောင်းဖြတ်ထားတဲ့ တစ်လုံးပြူး ( Shot Gun ) သေနတ်ထဲက ကျည်လုံးတွေက ငတူပီရဲ့ ခေါင်း နောက်ပိုင်းကို ပွင့်ထွက်သွားစေသည် ။ အသံတောင် မထွက်နိုင်ဘဲ ငတူပီ အရုပ်ကြိုးပြတ် လဲကျသွားသည် ။

“ကဲ…. မိန်းကလေး…. ထ…. ထ…. ဒီနေရာက သွားရမယ်……”

“အပြင်မှာ သုံးယောက်လောက် ရှိနေသေးတယ်….”

လုံမေက သူ့ကို လာကယ်တဲ့ လူကြီးကို ပြောလိုက်သည် ။ လူကြီးက

“ငါသိတယ်…”

လို့ ပြန်ပြောလိုက်ပြီး တဲအပေါက်ဝဖက်ကို သူ့ပြောင်းတို Shot Gun နဲ့ ချိန်ထားလိုက်သည် ။ အပြင်ဖက်ကနေ

“ဘာဖြစ်လဲ..ငတူပီ……”

လို့ အော်မေးရင်း ပြေးဝင်လာတဲ့ လူသုံးယောက်ကို လူကြီးက တထိန်းထိန်းနဲ့ ဆက်တိုက် ပစ်ချလိုက်သည် ။

“အားးး……အား…….အီးးး……..”

သေနတ်သံတွေက ကျယ်လွန်းသည် ။ လုံမေက နားနှစ်ဖက်ကို လက်ညှိုးတွေ ထိုးထည့်ပြီး ပိတ်ထားသည် ။ ယမ်းခိုးတွေ လှိုက်ဝေသွားသည် ။ သေကုန်တာ အတုံးအရုံး . . ။ လုံမေ မြေပေါ်မှာ ကျနေတဲ့ ထမိန်နွမ်းလေးကို ကောက်ယူကာ ပြန်ဝတ်လိုက်သည် ။

“ကဲ….. မိန်းကလေး…. မင်းလည်းသွားတော့…. ငါလည်း သွားတော့မယ်….”

တဲထဲက ကျောခိုင်းထွက်ခွာသွားတဲ့ လူကြီးကို လုံမေက

“နေ… နေပါဦး…။ ကျမကို မထားခဲ့ပါနဲ့….။ ဦးလေးနဲ့ လိုက်ပါရစေ….”

လို့ ပြောလိုက်ရင်း ပြေးလိုက်သွားတော့ လူကြီးက

“ငါ့မှာ အလုပ်တွေ ရှိသေးတယ်…။ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ခရီးမှာ မင်းကို ငါ စောင့်မခေါ်နိုင်ဘူးကွ….”

လို့ ခပ်မာမာ ပြောလိုက်ရင်း တဲအပြင်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ရွှီကနဲ လက်ခေါက်မှုတ်လိုက်သည် ။ ထင်းရှူးပင်တွေ ကြားထဲက မြင်းညိုကြီးတစ်ကောင် ပြေးထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည် ။ လူကြီးက စောစောက ငတူပီကို ထုတ်ပြပြီး မေးတဲ့ ဓါတ်ပုံလေးကို လုံမေကို ပြသည် ။

“မင်း.. သူ့ကို တွေ့ဖူးလား….။ တွေ့ခဲ့ မြင်ခဲ့ဖူးလား…..”

လုံမေ သေသေချာချာ ကြည့်ပြီး

” မတွေ့ဖူးဘူး..မမြင်ဖူးဘူး…”

လို့ ဖြေသည် ။ လုံမေက

“ဦးလေးရဲ့ မြင်းလား…..”

လို့ မေးလိုက်တော့

“ဟုတ်တယ်.. ကလေးမ…. ကဲ… ငါသွားပြီ…”

လို့ ပြန်ပြောရင်း မြင်းပေါ်ကို လွှားကနဲ ခုန်တက်လိုက်တဲ့ ဒီလူကြီးကို လုံမေက

“ဦးလေးရဲ့ နာမည်လေးတော့ ပြောပြသွားပါဦး……”

လို့ မေးလိုက်သည် ။ လူကြီးက မျက်နှာထား တင်းတင်းနဲ့

“ငါ့နာမည် ဘခက်…”

လို့ ပြောလိုက်ပြီး မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲလှည့်ပြီး ခပ်မှန်မှန် စီးသွားလိုက်လို့ လုံမေလည်း ငိုမဲ့မဲ့နဲ့ ကျန်ခဲ့သည် ။

လုံမေသည် သူ့ကို အတူခေါ်မသွားတဲ့ ဘခက် ဆိုတဲ့ လူကြီးကို မုန်းတီးတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်ရင်း သူ့အနောက်ကနေ ပြေးလိုက်သည် ။ မပြေးလို့ မဖြစ်ဘူး ။ ဗိုလ်ဇရက်တို့ ပြန်လာရင် သေမယ် ။ ထင်းရှူးတောတွေက တမျှော်တခေါ် ။ တောင်ကုန်းတောင်တက် ခရီးဆက်ရတာ မလွယ်လှ ။ ဟိုလူကြီးက မြင်းနဲ့ဆိုတော့ ကိစ္စမရှိဘူး ။ လုံမေက ခြေလျင်ခရီး နှင်ရတာ၊ ဖိနပ်လည်း မပါ ။ ဒါပေမယ့် လူရမ်းကားတွေ လက်ထဲက လွတ်အောင် ပြေးရမှာမို့ ခြေထောက် ခြေဖဝါးတွေ နာကျင်တာကို ဂရုမစိုက်နိုင် ။

စစ်ပြန်ကြီးဘခက်သည် ဘယ်ဆီရောက်နေမှန်း မသိတဲ့ ချစ်ဇနီးလေး မေရီကို တစ်တောဝင် တစ်တောင်ကျော် ခရီးဆက်ပြီး လိုက်ရှာနေသည် ။ မေရီ မသေသေးဘဲ ဒီလောကကြီးမှာ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသေးသည်လို့ သူ့စိတ်ထဲမှာ သိနေသည် ။ မေရီနဲ့ တနေ့ ပြန်ဆုံမည်လို့ ဘခက် လုံးဝယုံကြည်သည် ။ အတားအဆီး အနှောက်အယှက် မှန်သမျှကို တွန်းလှန်ဖယ်ရှားပစ်ပြီး မေရီ့ကို မတွေ့တွေ့အောင် ရှာမည် ။

စောစောက ရွာပျက်လေးမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မုဒိန်းကျင့်ခါနီးဆဲဆဲ ဘခက် ဝင်ကယ်လိုက်ပေမယ့် ဒီမိန်းကလေးကို သူနဲ့ တပါထဲ ခေါ်သွားဖို့ကို ငြင်းဆန်ခဲ့သည် ။ တစ်ခုကောင်းတာက မုဒိန်းသမားနဲ့ အပေါင်းအပါတွေဆီက သူ့ရှေ့ခရီးမှာ လိုကောင်းလိုမယ့် ခဲယမ်းမီးကျောက် သေနတ်တွေကို သူ ရလာသည် ။ သိပ်များများစားစားတော့ သယ်နိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး ။ နောက် သူတို့ ချက်ပြုတ်နေတဲ့ ထမင်းဟင်း အနည်းအကျဉ်းကိုလည်း လမ်းမှာ ဗိုက်ဖြည့်ဖို့ ယူခဲ့သည်။

သူ့ခေါင်းထဲမှာ မေရီဘဲ ရှိနေသည် ။ မေရီ့ကို ထားခဲ့ပြီး တခြားမြို့မှာ အလုပ်သွားလုပ်ခဲ့တဲ့ သူ..။ စစ်ပွဲကြီးရဲ့ နောက်ဆုံး အပြင်းထန်ဆုံး အရှိန်အဟုန်ကြောင့် တံတားတွေကျိုး… လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးတွေ ပြတ်တောက်သွားခဲ့လို့ သူနေတဲ့ မြို့ကလေးကို သူ ချက်ချင်း ပြန်မသွားနိုင်ခဲ့ဘူး ။ တသက်တခါ လူတွေ အစုလိုက် အပြုံလိုက် ဒီလောက် သေကြေပျက်စီးတာကို မမြင်ဖူးခဲ့ ။ စစ်ကြီးရဲ့ အနိဌာရုံတွေကို သူမြင်တွေ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည် ။ သူ အိမ်ပြန်ရောက်သွားတော့ မေရီ မရှိ ။ မရှိတော့ ။ တစ်ရွာလုံ စစ်ဒဏ်ကနေ ဝေးရာကို ပြေးကြတဲ့အထဲ မေရီ ပါသွားပြီလို့ ယူဆရသည် ။

တောင်ကုန်းလေး တကုန်းကို ကျော်လိုက်တဲ့အချိန် ကားလမ်းကို အပေါ်စီးကနေ ဘွားကနဲ တွေ့လိုက်ရသည် ။ ကားလမ်းသည် ကားသွားကားလာ မရှိ၊ ရှင်းလင်း တိတ်ဆိတ်နေသည် ။ လမ်းဆိုင်းဘုတ် တစ်ခုကို တွေ့ရသည် ။ နီးလာတော့ ( နံ့သာကုန်းသို့) လို့ ရေးထားတာကို သဲသဲကွဲကွဲ မြင်ရသည် ။

နံ့သာကုန်းသည် စစ်ကြီးမဖြစ်ခင် သုံးလေးနှစ်လောက်ကြမှ မြို့ဖြစ်လာသည်ကို သူ မှတ်မိသည် ။ အရင်က နံ့သာကုန်းသည် ရွာကြီးတစ်ရွာပါ ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အနီးအနားက လိမ္မော်ခြံတွေ စပျစ်ခြံတွေက ထွက်တဲ့ အသီးတွေကို ရောင်းချတဲ့ ဆိုင်တွေ စည်ကားများပြားလာရာကနေ လူနေထူထပ်လာပြီး မြို့လေးအဖြစ် တိုးတက်ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်ကို သူ သိခဲ့သည် ။

အခုတော့ နံ့သာကုန်းသည် ကျီးနဲ့ ဖုတ်ဖုတ် ဆိုသလို မြို့ပျက် တစပြင် ဖြစ်နေလောက်သည် ။ လူရမ်းကား လူယုတ်မာတွေ ကြီးစိုးနေတဲ့နေရာလည်း ဖြစ်နေနိုင်သည် ။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ဘခက်ကတော့ ရင်ဆိုင်မှာဘဲ ။ ကြမ်းတမ်းရင့်ထော်နေတဲ့ သူ့မျက်နှာကြီးမှာ ကန့်လန့်ဖြတ် ဓါးဒါဏ်ရာ အမာရွတ်ကြီး ရှိနေသည် ။ ဆေးပြင်းလိပ်တိုကို ခဲထားပြီး သုန်မှုန်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ လူတွေကို စူးစိုက်ကြည့်တတ်တဲ့ ဘခက်သည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နှေးကွေးတဲ့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်လို့ ထင်မှတ်မှားနိုင်ပေမယ့် အင်မတန်မှ လက်မြန်တဲ့ သေနတ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်သည် ။ လက်ဖြောင့်သေနတ်သမား တစ်ယောက်လို့လည်း ပြောနိုင်သည် ။

နံ့သာကုန်းမြို့လေးရဲ့ အဝင်သည် အရင်တုန်းကလို မဟုတ်တော့ ။ ရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်လွန်းနေတာကို ဘခက် တွေ့လိုက်ရသည် ။ မီးလောင်ထားတဲ့ ကားပျက်ကြီးတွေက လမ်းမလည်ခေါင်မှာ ရှိနေသည် ။ မြို့အဝင် ဂိတ်က အလံတိုင်မှာ လည်ပင်းကြိုးစွပ်ပြီး သေနေတဲ့ လူသေအလောင်းတစ်လောင်းကလည်း ပုပ်ပွပျက်စီးနေသည် ။ ဟော…. ဟိုမှာဒီမှာ လူသေအလောင်းတွေ ပျံ့ကြဲနေသည် ။ ဆိုးဝါးတဲ့ အနံ့ကြီးကြောင့် ဘခက်သူ့နှာခေါင်းကို လက်တဖက်နဲ့ အုပ်ကာလိုက်သည် ။ ထင်ထားတာထက် ပိုဆိုးနေပါလား ။

နန်းတည်းခိုခန်း။

နံ့သာကုန်းမြို့လေးရဲ့ အလည်ဗဟိုက တည်းခိုခန်းလေးရဲ့ အရှေ့ကို ဘခက် ရောက်နေသည် ။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လွန်းတာကလည်း သိပ်ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး ။

ဘခက် မြင်းပေါ်က ဆင်းလိုက်သည် ။ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် ဒေါ်နန်းဟိန်းသည် အပြင်မှာ မြင်းတစ်စီးနဲ့ လူတစ်ယောက် ရောက်နေတာကို သတိထားမိသည် ။ ခေတ်ကာလ အခြေအနေအရ အမြဲတမ်း ပါးနပ်ဖျတ်လပ်နေမှ တန်ရုံကျသည် မဟုတ်လား ။

ကလင်တင် ကလင်…..။

အဝင်တံခါးကြီးဆီက ခေါင်းလောင်းလေးတွေ လှုပ်ခတ်သွားတဲ့ အသံ ။ ဦးထုပ်ငိုက်ငိုက်ဆောင်းထားတဲ့ မုတ်ဆိတ်ပါးသိုင်းမွေးထူလပျစ်နဲ့ လူတစ်ယောက် ပေါ်လာသည် ။ ပါးစောင်မှာ မီးသေနေတဲ့ ဆေးပြင်းလိပ်တိုကို ခဲထားတဲ့ ဒီလူရဲ့ မျက်လုံးတွေက သေးကျဉ်းပေမယ့် တောက်ပြောင်နေသည်ကို ဒေါ်နန်းဟိန်း သတိထားမိသည် ။

” ဘာကိစ္စလဲ…..”

ဒေါ်နန်းဟိန်းရဲ့ လေသံက ခပ်ပြတ်ပြတ် ။ ကောင်တာ အနောက်ဖက်က မေးလိုက်တဲ့အချိန် သူမရဲ့လက်ထဲမှာ ပွိုင့်သာတီအိတ် ငါးလုံးပြူး သေနတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည် ။

” တည်းခိုလို့ရမလား…..”

” တည်းခိုခန်းလေ.. တည်းလို့ရတာပေါ့…။ ဘယ်နှစ်ရက်လဲ……။ ဘာပေးမလဲ… ငွေလား….. ရွှေလား… ဘာလဲ”

အနောက်ထဲက လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည် ။ လူတော့လူဘဲ ။ ခါးကုန်းကုန်း အရုပ်ဆိုးဆိုးကြီး ။ လက်ထဲမှာလည်း သေနတ်ကြီးတစ်လက် ။ တချိန်က မြန်မာနိုင်ငံမှာ ခေတ်စားခဲ့တဲ့ ဂျီသရီးအဟောင်းကြီး ။ ဒေါ်နန်းဟိန်းက

” ငတိုး….. တည်းခိုမယ့်လူ…..”

လို့ လှမ်းပြောလိုက်တဲ့အခါ စောင်းငန်းငန်းနဲ့ အတွင်းထဲကို ပြန်ဝင်သွားသည် ။ ဒီခေတ် ဒီကာလမှာ ဒေါ်နန်းဟိန်းလို မိန်းမသားတစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ထဲ လုပ်စားလို့ မရဘူးဆိုတာ ဘခက် သဘောပေါက်သည် ။

” ကျုပ်မှာ သေနတ်နဲ့ ကျည်ဆံတွေ လက်ပစ်ဗုံးတွေ ပါတယ်… ဖြစ်မလား……”

” ဘာသေနတ်တွေလဲ….. ပြလေ…။ ကျည်ဆံတွေက အဟောင်းတွေလား….”

ဘခက်က အဝတ်နဲ့ ပတ်ထုပ်ထားတဲ့ သေနတ်တွေနဲ့ ကျည်ဆံကပ်တွေကို ကောင်တာပေါ်တင်ကာ ပြလိုက်သည် ။ ဒေါ်နန်းဟိန်းက တစ်ခုချင်း သေသေချာချာ စစ်ကြည့်ကိုင်ကြည့်သည် ။

” အကုန် အလုပ်လုပ်တယ်နော်….”

” ဒါပေါ့…..”

ဘခက်ရဲ့မျက်နှာက စိတ်မရှည်တဲ့ပုံမို့ ဒေါ်နန်းဟိန်းက

” အိုကေလေ… အပေါ်ထပ်မှာ ကြိုက်တဲ့အခန်း ဝင်တည်း….။ အခန်း ၁ ၂ ၃ ၄ ၅ အကုန်အားတယ်…။ အဲ ၆ က လူရှိတယ် …။ လိုတာပြော.. ဒီသေနတ်နဲ့ ကျည်တွေကို တန်ဖိုးဖြတ်ပေးမယ်…။ အပိုအလို ညှိကြတာပေါ့……”

လို့ ပြောလိုက်ပြီး အထုပ်ကြီးကို ကောင်တာထဲကို ဆွဲယူလိုက်သည် ။ ဘခက်က

” မြင်းကို အပြင်မှာ ချည်ထားလို့ ရမလား……”

လို့ ဒေါ်နန်းဟိန်းကို မေးလိုက်သည် ။

” ရတယ်… ငတိုးကြီး…. နောက်ထဲမှာ ထားပေးလိမ့်မယ်…။ အစာကျွေး ရေတိုက်ထားပေးလိမ့်မယ်….။ ဒီအတွက် သူ့ကို နည်းနည်းပါးပါး ပေးကျွေးလိုက်ပေါ့…..”

လို့ ဒေါ်နန်းဟိန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည် ။ ဘခက်က ခေါင်းညှိမ့်ပြသည် ။ သူ့မျက်နှာကြီးက ခပ်တင်းတင်းဘဲ ။

ဒေါက် ကျွိ…ဒေါက် ကျွိ …..

လှေခါးကြီးကနေ ဘခက် အပေါ်ထပ်ကို တက်သည် ။ လက်ထဲမှာက တစ်လုံးပြူးပြောင်းတိုကို အသင့်ကိုင်ထားရင်း ။

အပေါ်ထပ်သည် အောက်ထပ်ထက် သန့်သည် ။ အခန်းတွေက လွတ်နေတာ များသည် ။ အခန်း (၁) ထဲကို သူ ဝင်လိုက်သည် ။ စားပွဲလေးပေါ်မှာ လက်ဆွဲမီးအိမ်တစ်လုံးကို တွေ့သည် ။ ဟိုတုန်းက တခါတလေ မီးပျက်သည် ။ အခု ဘာမီးမှ မရတော့ ။

ဘခက် ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လှဲအိပ်လိုက်သည် ။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်တာတွေ များလို့ ခဏတာအတွင်း အိပ်ပျော်သွားသည် ။

လုံမေသည် ထော့နဲ့ထော့နဲ့နဲ့ နံ့သာကုန်းမြို့လေးရဲ့ အနားကို ရောက်လာသည် ။ ဖိနပ်မပါဘဲ တစ်တောဝင် တစ်တောင်ကျော်ခဲ့လို့ ခြေထောက်တွေက အရမ်းနာနေသည် ။ ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ မြို့အဝင်ကို ဖြတ်တော့ လူသေကောင်တွေဆီက အပုတ်နံ့တွေကြောင့် လုံမေ မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့နေသည် ။

ဟွန်း.. တကယ့်ခေတ်ပျက်ကြီးထဲ ရောက်နေရတာ . . .။ လူတွေက ကိုယ့်အသက်ကို ဖက်နဲ့ထုပ်ထားနေရတဲ့အချိန်၊ သူများသေတာကိုလည်း ဂရုမစိုက်နိုင်ကြ ။ လူသေအလောင်းတွေကိုလည်း မြေမြုပ် မီးရှို့မယ့်လူ မရှိ ။

လုံမေ တရွေ့ရွေ့နဲ့ မြို့ထဲကို ရောက်လာသည် ။ ဦးဖိန် ထမင်းဆိုင်ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို တွေ့တော့ လုံမေသည် သူ ထမင်းမစားရတာ သုံးရက်လောက်ရှိပြီ ဆိုတာကို သတိရလိုက်သည် ။ ထမင်းဆိုင်အဝကို ရောက်သွားတော့ မွှေးပျံ့တဲ့ မဆလာဟင်း အနံ့ကို လုံမေ ရလိုက်သည် ။ ခက်တာက လုံမေမှာ ပိုင်ဆိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူး ။ ဘယ်လိုစားမလဲ ။ ပေးစရာ ဘာမှ မရှိဘူး ။ လုံမေ ငေးမောနေတာကို ထမင်းဆိုင်က လူကြီးက တွေ့သွားသည် ။

” ကောင်မလေး.. ထမင်းစားမလား…. ဝင်ခဲ့လေ.. ”

” စားချင်တယ်…. ဘယ်လိုရောင်းလဲ…..”

” မင်းမှာ ဘာရှိလဲ…..။ မင်း တစ်ခုခုပေးရင် ထမင်းနဲ့ဟင်း ငါပေးမယ်….။ ပြောကြည့်.. ဘာရှိလဲ မင်းမှာ….”

” ကျမ….ကျမမှာ ဘာမှမရှိဘူး……”

လူကြီးရဲ့ စူးရှတဲ့ မျက်လုံးကြီးတွေက လုံမေရဲ့ ကိုယ်လုံးတွေအပေါ်မှာ စုန်ချီဆန်ချီ ပြေးနေသည် ။

” သေချာလို့လား…. မင်းမှာ ပစ္စည်းတွေ ရှိနေတာဘဲ ……”

” မရှိဘူး.. ကျမမှာ ဘာမှမရှိဘူး……”

” မင်းမှာ ဒီလောက် ပစ္စည်းကောင်းကောင်းတွေ ရှိနေတာကွာ….။ ဒါတွေကြောင့် မင်း ထမင်းမငတ်ဘူး….။ မင်း အဲ့ဒါတွေကို ငါ့ကိုပေးရင် ငါက ထမင်းဟင်း ကျွေးမယ်….။ နေ့တိုင်းပေးရင် အမြဲကျွေးမယ်..။ ဘယ်လိုလဲ…. ဖြစ်မလား…..”

လုံမေရဲ့ ဖွံ့ထွားတဲ့ ရင်သားတွေဆီကို ဒီလူကြီးရဲ့ လက်က ရောက်လာသည် ။

” အို… ဘာလုပ်တာလဲ…..”

” မင်းမှာ ရှိတာတွေက ငါလိုချင်တာတွေလေ…။ မင်းပေးရင် ငါလည်းကျွေးမယ်…. ဟဲဟဲ……”

” မိုက်ရိုင်းတဲ့ နွားကြီး …. ”

” ကောင်မ…. အလုပ်မဖြစ်ရင်.. ဂျောင်း…. အချိန်ကုန်တယ်… လေကုန်တယ်…. ထွက်… ထွက်… ဆိုင်ထဲက….”

ထမင်းဆိုင်ပိုင်ရှင်က မောင်းထုတ်နေသည် ။ လုံမေ ဆိုင်ထဲက ပြန်ထွက်ခဲ့သည် ။

နန်းတည်းခိုခန်း

အလုပ်တစ်ခုခု ဝင်တောင်းကြည့်မယ်…။ ထမင်းစားရရင် ပြီးရော…..။ လုံမေ တည်းခိုခန်းထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်သည် ။

” ဘာကိစ္စလဲ….ကောင်မလေး…..”

အသက်ငါးဆယ်လောက် မိန်းမကြီးတစ်ယောက်က ကောင်တာအနောက်ကနေ လှမ်းမေးသည် ။

” ကျမ အလုပ်တစ်ခုခု လိုချင်လို့..။ ဘာဘဲ လုပ်ရ လုပ်ရ…. ထမင်းကျွေးရင် ကျေနပ်တယ်……”

” အလုပ် မရှိဘူး….. ထမင်းလည်း မကျွေးနိုင်ဘူး….. ကဲ.. ဒါဘဲလား…….”

ခပ်မာမာ ပြောလိုက်တဲ့ မိန်းမကြီးက လုံမေကို သူ့တည်းခိုခန်းထဲကနေ ထွက်သွားစေချင်တဲ့ ပုံစံ ။ လုံမေလည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ တည်းခိုခန်းထဲက လှည့်ထွက်ခဲ့လိုက်သည် ။

ဒီအချိန်မှာ မြင်းစီးလူတစ်စု ဒုန်းဆိုင်းပြီး နံ့သာကုန်းမြို့လေးထဲကို ဝင်လာသည် ။ သေနတ်တွေ မိုးပေါ်ကို ထောင်ဖောက်ရင်း ပါးစပ်ကလည်း တဟေးဟေး တအူးအူး အော်ရင်း ။

လုံမေလည်း သူ့ကို ဖမ်းခဲ့တဲ့ ဗိုလ်ဇရက်တို့ အုပ်စုလားလို့ ထင်လိုက်မိသည် ။ တည်းခိုခန်းထဲကို ပြန်ပြေးဝင်လိုက်မိသည် ။ မိန်းမကြီးက

” ဟိတ်.. ကောင်မလေး… ဘာလာလုပ်တာလဲ….. ထွက်သွားစမ်း……”

လို့ အော်လိုက်တော့ လုံမေလည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ ။ မြင်းစီးလူစုက တည်းခိုခန်းရဲ့ အရှေ့တည့်တည့်ကို ရောက်နေကြပြီ ။ လုံမေ ပြန်မထွက်ရဲတော့ ။

” တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်.. အပြင်မှာ လူဆိုးတွေ ရောက်လာလို့ပါ……”

လို့ လုံမေ တောင်းပန်လိုက်လည်း မိန်းမကြီးက အတင်းကြီး မောင်းထုတ်နေသည် ။

” ကျမ… အပြင်မထွက်ရဲဘူး… ဟို… ဟိုလူတွေ….”

” နားမလည်ဘူး… ထွက်…. မင်း ထွက်…..”

” သူ့အတွက် ကျုပ် တာဝန်ယူတယ်….။ ကောင်မလေး… မင်း အပေါ်ထပ်ကိုလိုက်ခဲ့……”

လှေကားတဝက်ကနေ လှမ်းပြောလိုက်တဲ့ ဘခက်ကြောင့် မိန်းမကြီးလည်း လုံမေကို မတားတော့ ။ လုံမေလည်း ဘခက်နဲ့ အပေါ်ထပ်က အခန်းလေးထဲကို လိုက်သွားလိုက်သည် ။

” မင်း ဗိုက်ဆာနေမှာဘဲ…။ ဒီမှာ ထမင်းဟင်းတွေ.. စားလိုက်ဦး……”

စားပွဲလေးပေါ်မှာ ထမင်းပန်းကန်ထဲက ထမင်းနဲ့ အသားဟင်းတွေကို ဘခက်က ပေးတော့ လုံမေလည်း ဟန်မဆောင်နိုင်ဘဲ အားရပါးရ စားပစ်လိုက်သည် ။ ဒီအချိန်မှာ မြင်းစီးလူစု တည်းခိုခန်းထဲကို ဝင်လာကြသည် ။ ဒေါ်နန်းဟိန်း ကောင်တာ အနောက်ကနေ

” ဘာကိစ္စလဲ… အခန်းလိုချင်လို့လား……”

လို့ မေးလိုက်သည် ။ တုန်နေတဲ့အသံကို မနည်း ထိန်းပြီး မေးလိုက်တာပါ ။ ဝင်လာတဲ့လူတွေက ကြမ်းတမ်းခက်ထန်တဲ့ လက်နက်ကိုင်တွေ ။ နီကြောင်ကြောင် ဖရိုဖရဲ ဆံပင်ရှည်ကြီးတွေနဲ့ စုတ်ပြတ်ညစ်ပေနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ ။ သူတို့လက်တွေထဲမှာ မောင်းပြန်ရိုင်ဖယ်တွေ အမဲပစ်ရိုင်ဖယ်တွေ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည် ။ သူတို့အထဲက ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ဟန်တူတဲ့ လူဝကြီးက ဓါတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ပြပြီး

” သူ ဒီကိုလာသလား…. သေချာစဉ်းစားပြီး ဖြေ…”

လို့ မေးလိုက်သည် ။ ဒေါ်နန်းဟိန်းက သေချာကြည့်ပြီး…

” မလာဘူး… မတွေ့ဖူးဘူး….”

လို့ ဖြေလိုက်သည် ။ တကယ်တော့ ဒေါ်နန်းဟိန်း ညာလိုက်တာ ။ သူတို့ပြတဲ့ ဓါတ်ပုံက အပေါ်ထပ်က အခန်း (၁) မှာ တည်းနေတဲ့ ဆေးပြင်းလိပ်တို ကိုက်ထားတဲ့ မုတ်ဆိတ်ပါးသိုင်းမွေးထူလပျစ်နဲ့ လူ ။

” သူ ရောက်လာရင်… ကျုပ်ကို အကြောင်းကြား…။ ဆုငွေပေးမယ်….။ ကျုပ်တို့ မြို့ပြင်က ဂေါက်ကွင်းမှာ ရှိနေမယ်…။ ကြားတယ်နော်…..”

ဒေါ်နန်းဟိန်းက

” ဟုတ်ကဲ့ပါ…..”

လို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည် ။ လူဝကြီးက

” ကျုပ်နာမည်က ဗိုလ်နေဒွန်း……”

လို့ ပြောလိုက်ပြီး သူ့လူတွေနဲ့ တည်းခိုခန်းထဲက ပြန်ထွက်သွားလိုက်သည် ။ ဒေါ်နန်းဟိန်းလည်း သူတို့ မြင်းတွေ ဒုန်းဆိုင်းစီးပြီး မြို့ထဲက ပြန်ထွက်သွားကြပြီးတဲ့နောက် အပေါ်ထပ်ကို တက်ပြီး ဘခက်ရဲ့ အခန်းကို ခေါက်လိုက်သည် ။

” ဘယ်သူလဲ…..”

ကလစ်ဖျောက် ဆိုတဲ့ သေနတ်မောင်းတင်သံကို ကြားလိုက်ရသည် ။

” ကျမ ဒေါ်နန်းဟိန်း….”

” ဝင်ခဲ့လေ …”

ဘခက်ရဲ့ အခန်းထဲမှာ ဘခက်ဟာ ကုတင်ပေါ်မှာ မှောက်ရက် အိပ်နေပြီး နောက်ရောက်လာတဲ့ ကောင်မလေးက ဘခက်ရဲ့ ကျောပြင်နဲ့ ပုခုံးတွေကို နှိပ်ပေးနေတာကို ဒေါ်နန်းဟိန်း တွေ့လိုက်ရသည် ။ သူ့လက်ထဲမှာ သေနတ်တစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည် ။

” ရှင့်ကို ဗိုလ်နေဒွန်းတို့လူစု လိုက်ရှာနေတယ်….။ ကျမက မသိဘူး မလာဘူးလို့ ပြောလိုက်တယ်….”

” ကောင်းတယ်….”

” ရှင့်ကို ကျမ ကာကွယ်လိုက်တဲ့အတွက် ရှင် ကျမကို တစ်ခုခု ပေးဖို့ကောင်းတယ်…..”

ဘခက်က

” မှန်တယ်…. ကျုပ် တနေ့နေ့ တချိန်ချိန်ကြရင် ပေးမယ်….”

ဒေါ်နန်းဟိန်းက ပြန်ထွက်သွားမလို့ ပြင်တော့

” နေဦး…. ဒေါ်နန်းဟိန်း….”

လို့ တားလိုက်တာကြောင့် ပြန်လှည့်လိုက်တော့ ဘခက်က ဓါတ်ပုံတစ်ပုံကို ပြသည် ။

” သူ့ကို တွေ့ဖူးလား…. မြင်ခဲ့ဖူးလား… ဒေါ်နန်းဟိန်း…..”

လို့ မေးလိုက်သည် ။ ဘခက် ပြလိုက်တာ မေရီရဲ့ ဓါတ်ပုံလေးပါ ။

” မတွေ့ဖူးဘူး……”

” သေသေချာချာ စဉ်းစားပါဦး….”

” မတွေ့ဖူးပါဘူး……”

” တွေ့ခဲ့ရင်ပြောဗျာ….ကျေးဇူးဆပ်မယ်…..”

” ကောင်းပြီ…..”

” ဒါနဲ့ ကျုပ် ရေချိုးလို့ရမလား..။ ဘယ်မှာ ချိုးရမလဲ…..”

” ရတယ်… တည်းခိုခန်းရဲ့ အနောက်ဖက်မှာ ရေတိုင်ရှိတယ်…။ အလကား မရဘူး….”

” ကောင်းပြီ…. ကျုပ်.. ဒီမိန်းကလေးနဲ့အတူ ထမင်းစားမယ်….။ ပြီးတော့ ညဖက်မှာ ရေချိုးမယ်….”

” ရတယ်လေ ..”

ဒေါ်နန်းဟိန်း ပြန်ထွက်သွားတဲ့အခါ သူမရဲ့ သေးကျဉ်တဲ့ ခါးလေးအောက်က စွင့်ကားကား တင်ပါးလှလှကြီးတွေ တုန်ခါသွားကြတာကို ဘခက် မျက်လုံးကြီး ပြူးပြီး ကြည့်နေသည် ။ လုံမေက နှိပ်ပေးနေရင်း..

” ကျမကို ထမင်းကျွေးမယ်…. ဟုတ်လား….”

လို့ ဘခက်ကို မေးလိုက်တော့ ဘခက်က

” ကျွေးမယ်….။ နင့်ကို ငါနဲ့ ခေါ်သွားဖို့ကတော့ စဉ်းစားဦးမယ်….။ နင့်နာမည် ပြန်ပြောစမ်း… ဘာတဲ့….”

လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ လုံမေလည်း

” ကျမနာမည် လုံမေပါ…. အစ်ကိုကြီး…..”

လို့ ပြန်ပြောလိုက်သည် ။ ဘခက်က လုံမေကို ကျောလည်တည့်တည့်ကို တံတောင်ဆစ်နဲ့ ထောင်းဖို့ ပြောလိုက်သည် ။

လုံမေလည်း ဘခက်ကြီးကို ဖားတဲ့အနေနဲ့ နင်းနှိပ်ပေးနေတာပါ ။ အုပ်စုဖွဲ့ ရမ်းကားနေတဲ့ လူဆိုးတွေ ကြီးစိုးနေတဲ့ အခုလိုအချိန်မှာ ဘခက်လိုလူကို အားကိုးချင်သည်။ ဘခက်နဲ့အတူ လိုက်သွားမှ လုံမေ့ဘဝ လုံခြုံမယ်လို့ လုံမေထင်သည် ။ သူ လုံမေ့ကို သနားသွားအောင် လုံမေ့ကို သူနဲ့ တပါတည်း ခေါ်သွားချင်လာအောင် လုံမေ လုပ်ရမည်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် ။

” အစ်ကိုကြီး…. ညောင်းညာတိုင်း လုံမေ နှိပ်ပေးမယ်နော်…. အစ်ကိုကြီး….”

” အင်း…. ကောင်းတယ်…။ ဒါပေမယ့် ငါက မကြာခင် ခရီးဆက်ထွက်မှာ…။ နင်က ငါနဲ့ လိုက်ချင်ပေမယ့် ငါလျှောက်နေတဲ့လမ်းက ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတယ်….။ နင် အခက်အခဲတွေ့နိုင်တယ်….. လုံမေ….”

” အစ်ကိုကြီးကလည်း…. ကျမတစ်ယောက်ထဲ နေခဲ့တော့ကော လူရမ်းကားအုပ်စုတွေရဲ့ လက်ထဲက လွတ်နိုင်ပါ့မလား…..”

ဘခက် စဉ်းစားသွားသည် ။

” အင်းလေ.. နင်ပြောတာလည်း ဟုတ်တာဘဲ…။ နင် မြင်းစီးတတ်လား…..”

” ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကိုကြီး … စီးတတ်ပါတယ်…..”

လုံမေသည် ဘခက်ရဲ့ ပုခုံးနှစ်ဖက်နဲ့ ကျောပြင်ကို နှိပ်ပေးနေတဲ့အချိန် မတော်တဆနဲ့ ရင်သားအိအိကြီးတွေက ဘခက်ရဲ့ ကျောပြင်နဲ့ ထိမိပွတ်မိသွားသည် ။ ဘခက်သည် ချစ်ဇနီးလေးမေရီကို တမ်းတမ်းတတနဲ့ လိုက်ရှာနေတဲ့ လူကြီး ။ မေရီတစ်ယောက်ထဲကိုဘဲ ရိုးမြေကျ ပေါင်းသင်းမည်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တဲ့ လူရိုးလူအေးကြီး ။ မေရီကို ပြန်တွေ့လိမ့်မည်လို့လည်း ထင်ထားတဲ့သူ ။

လုံမေရဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် သူ့စိတ်တွေက ဒိုင်းကနဲ ထကြွလာရသည် ။ မိန်းမနဲ့ ကင်းကွာနေတာ ကြာလှပြီလေ ။ မေရီ့ကွယ်ရာမှာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ညိစွန်းမိတာမျိုးကို သူ မလိုလား ။

” တော်ပြီ… လုံမေ… မနှိပ်နဲ့တော့..။ နင့်ဟာက နှိပ်တာက နည်းနည်း.. ဟိုထိဒီထိနဲ့….။ ငါက အာသဝေါကုန်ခမ်းနေတဲ့ သူတော်စင် မဟုတ်ဘူး….။ သွေးနဲ့ကိုယ်.. သားနဲ့ကိုယ်….”

ဘခက်ကြီးက လုံမေကို တွန်းဖယ်ပြီး အိပ်နေရာက ထလိုက်သည် ။ ဘောက်ဆာဘောင်းဘီတို ပွပွထဲက အတန်ကြီး ထောင်မတ်နေတာကို လုံမေ တွေ့လိုက်ရသည် ။ ဘခက်လည်း ပစ္စတိုသေနတ်ကို ခါးကြားထိုးပြီး ဟိုတယ်အခန်းထဲက လျှောက်ထွက်လိုက်သည် ။ မဖြစ်ဘူး ။ ကြာကြာနေရင် လုံမေ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ နှစ်ပါးသွား ဇာတ်လမ်းတွေ ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်။

ဟိုတယ်လှေခါးထိပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ခါးကုန်းကြီးနဲ့ ပက်ပင်းတိုးသည် ။ ခါးကုန်ကြီးသည် တချိန်လုံး သေနတ်ကို လက်က မချတဲ့လူကြီး ဆိုတာကို ဘခက် တွေ့လိုက်ရသည် ။ သူ့ပုခုံးမှာ လွယ်ထားတဲ့ စစ်သုံး ဂျီသရီးမောင်းပြန်ကြီးက ဟိုးတုန်းက ဘခက်တို့ စစ်သားဘဝမှာ ကိုင်တွယ်ခဲ့ရတဲ့ သေနတ်ကြီး ။ ခါးကုန်းကြီးက

” ဆရာ.. ထမင်းစားတော့မလား… အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ …”

လို့ သူ့ကို မေးသည် ။

” စားမယ်… အခန်းထဲက လုံမေဆိုတဲ့ မိန်းကလေးကိုလည်း ခေါ်လိုက်ဗျာ…..”

လို့ ပြောလိုက်တော့ ခါးကုန်းကြီးက

” ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ….။ ကျနော် သွားခေါ်လိုက်ပါမယ်….”

လို့ ပြန်ပြောသည် ။ ဘခက် အောက်ထပ်ကို ရောက်တော့ စားပွဲရှည်တစ်လုံးပေါ်မှာ ထမင်းဟင်းတွေ ပြင်ထားပေးတာကို တွေ့လိုက်ရသည် ။ စိတ်ထဲမှာ ဆီးသွားချင်သလိုလို ဖြစ်လာတာကြောင့် အနောက်ဖက် တံခါးပေါက်လေးကနေ အပြင်ဖက်ကို ထွက်လိုက်သည် ။ မှောင်မဲမဲ အပြင်ဖက်မှာ အေးစိမ့်စိမ့်နဲ့ ။

“ဟင် …”

မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ဘခက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပြူးကျယ်သွားစေသည် ။ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် မိန်းမကြီး ဒေါ်နန်းဟိန်းသည် သူ့ဖက်ကို ကျောပေးထားပြီး ထမိန်ကို ခါးအထိ လှန်တင်ကာ သေးပေါက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည် ။ ဖြူဖွေးတဲ့ ဖင်တုံးကားကားကြီးတွေက ဘခက်ရဲ့ စိတ်တွေကို လှုပ်ရှားသွားစေသည် ။ ဟူး…. တောင့်လိုက်တဲ့ ဆော်ကြီး ။

တနေဝင်သော် အပိုင်း (၂) အားဆက်လက်ဖတ်ရှု့ရန် နှိပ်ပါ